Η γέννηση, η εξέλιξη, η σημερινή κατάσταση και τα σενάρια για το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας Σήμερα η σοσιαλδημοκρατία δεν ηττάται επειδή υποστηρίζει την πολυπολιτισμικότητα και όχι τη μεγάλη κοινωνία ή επειδή έχει υποχωρήσει στο νεοφιλελευθερισμό, όπως διατείνονται δύο ρηχές ερμηνείες....

Στο βιβλίο αυτό ο ιστορικός Έτορε Τσινέλα μελετάει την εκπληκτική διανοητική και πολιτική μεταμόρφωση του ύστερου Μαρξ....

Στο παρόν βιβλίο παρουσιάζουμε δύο δημοσιευμένα αλλά άγνωστα κείμενα του Π....

Αυτό το δοκίμιο παρακολουθεί την ιδέα του έθνους, από τον καιρό του Μαρξ έως τις συζητήσεις για την παγκοσμιοποίηση στα τέλη του 20ού αιώνα....

Στο τόμο αυτό συγκεντρώνονται κείμενα και επιστολές ενός από τους σημαντικότερους αναρχικούς στοχαστές που συνάμα υπήρξε μια από της ευγενέστερες φυσιογνωμίες αυτής της πολιτικής παράδοσης....

Η εξαιρετική δουλειά των δύο νέων αρθρογράφων-ερευνητών αποτελείται από τέσσερις θεματικές-κεφάλαια....

[2 τόμοι] Η δεκαετία του 1850 είναι από τις πλουσιότερες όσο αφορά το μαρξικό έργο στις πολλαπλές διαστάσεις του....

....

Tα 22 άρθρα αυτής της έκδοσης γράφτηκαν απευθείας στα αγγλικά όταν ο Μαρξ εργαζόταν ως επαγγελματίας δημοσιογράφος, επίσημος ανταποκριτής της New-York Daily Tribune, μιας ημερήσιας αμερικανικής εφημερίδας πολύ πλατιάς κυκλοφορίας....

Η φασιστική πολιτική δεν είναι υπόθεση μόνο των φασιστικών κρατών....

"Νέαι θεωρίαι κοινωνικής οργανώσεως ενεπνεύσθησαν και εισέτι εμπνέονται από Εθνικάς αρχάς και συνδέονται με την δράσιν των εθνικιστικών κινήσεων, εκπροσωπούμεναι υπό διαφόρων εις εκάστην χώραν: ως των Vaugeois και Μaurras εν Γαλλία, των Corradini και Rocco εν Ιταλία....

...

Τι είναι αυτό που κάνει τους ολιγάρχες της εποχής µας να µην αποδέχονται τον ολιγαρχικό χαρακτήρα του πολιτεύµατός τους; Αγνοούν άραγε τις στοιχειώδεις έννοιες; Αισχύνονται να συνοµολογήσουν ότι διαπνέονται από µια βαθιά ολιγαρχική ιδεολογία; Μήπως µε τον τρόπο αυτόν επιδιώκουν να απαγορεύσουν την εξέλιξη, προκειµένου να διατηρήσουν την πραγµατική ιδιοκτησία της πολιτείας και, συνακόλουθα, να υποτάξουν τον σκοπό της πολιτικής στο συµφέρον των ιδίων και των συγκατανευσιφάγων; Από την άλλη, τι κάνει τις κοινωνίες να εκχωρούν τη διακυβέρνηση στους ολιγάρχες και στη συνέχεια να διαµαρτύρονται επειδή αυτοί τις αγνοούν και ιδιοποιούνται τον δηµόσιο σκοπό της πολιτικής; Γιατί, αντί να διαδηλώνουν, δεν αξιώνουν τη συµµετοχή τους στις πολιτικές αποφάσεις, ώστε να κρίνουν αυτές εν µέρει (η αντιπροσώπευση) ή εν όλω (η δηµοκρατία) τι είναι ορθό και τι όχι για τη χώρα; Η νεοτερική διανόηση, για να αποτρέψει την κοινωνία των πολιτών να αναδιατυπώσει το πρόταγµά της, την έχει εγκιβωτίσει στο δίληµµα της (δήθεν) «πολυπλοκότητας», σε συνδυασµό µε το επιχείρηµα ότι δεν είναι παραδεκτό να κυβερνά ο αδαής και απαίδευτος όχλος, επειδή η σκέψη του αγγίζει το επίπεδο των ταπεινών συναισθηµάτων και της ιδιοτέλειας, και, προφανώς, δεν έχει τη (διανοητική και πραγµατική) δυνατότητα να αποκτήσει την αναγκαία, ακριβή και εκ βάθρων γνώση για τα ζητήµατα της πολιτικής! Εντούτοις, στη διερώτηση αυτή ο Αριστοτέλης θα αντιτείνει: «Ο καθένας εκ των πολλών µόνος του είναι κατώτερος από τους ειδικούς, αλλά όλοι µαζί είναι πολύ καλύτεροι ή, πάντως, όχι χειρότεροι από τους ειδικούς»....

...

Ο Μιχαήλ Ρίκλιν (1948) ανήκει στην πλειάδα των Ρώσων στοχαστών που, ενώ γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε ασφυκτικά ελεγχόμενο περιβάλλον, όχι μόνο διατήρησαν την πνευματική τους ανεξαρτησία και ελευθερία, μα συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση της πατρίδας του, διαπρέποντας στο τομέα της Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας, της Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού αλλά και της μετάφρασης, παραδίδοντας στον Ρώσο αναγνώστη κείμενα του Τζ....