στο λεωφορείο Προχθ...

Νυχ(τ)ιά Αν φύγει τ...

Διαζεπάμη Αν ο φόβος είχε φωνή θα μου ψιθύριζε να είμαι καχύποπτη με τα στρωμένα κρεβάτια να μην κλαίω όταν διαβάζω για πλειστηριασμούς στο διαδίκτυο να κρατώ στα χέρια κομμένο εισιτήριο όταν περπατώ τη νύχτα γύρω απ’ την πλατεία ―τίποτε δεν θυμίζει πλέον την περασμένη θητεία μας― να καταπίνω δυνατά συνθήματα να μην επαναπαύομαι με πνιγμούς στη Μεσόγειο να μάθω ρίμες για τις μνήμες (οι μέρες που θα ’ρθουν θα ξεδιαλύνουν τους νοικοκύρηδες από τους φοβισμένους)...

Είναι μια νύχτα που μαίνεται φοβερή καταιγίδα...

Κάθε άνθρωπος επισκιάζεται από ένα ορισμένο ποσοστό αυτοκαταστροφής στο ψυχικό του ντεπόζιτο...

194 Είναι το λεωφορ...

Ψάρια στον πάγο Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας σου είχανε σε έκπτωση τις σταφίδες...

Εδώ θα είμαι Ένα λεωφορείο εισέρχεται σε μια καταπράσινη κοιλάδα...

Ο κύκλος θυμήσου με...

Οι Άντρες με Θέλουν Οι άντρες με θέλουν γιατί αγαπώ ολοκληρωτικά μόνο που πληγώνονται ή θυμώνουν όταν τους παραδέχομαι πως έτσι αγάπησα και σένα· Με θέλουν γιατί ξέρω να γράφω ποίηση αρκεί κάπως να φαίνεται, φυσικά, πως γράφω για αυτούς...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Να θυμηθούμε το κατακάθι των φιλιών στα σκισμένα μας χείλη το βραδινό πότισμα των σωμάτων την επανάληψη του σ’ αγαπώ τις νύχτες κάτω από τα σίδερα της πόλης που απλώνουμε τα παιχνίδια μας παράνομοι για τις ώρες κοινής ησυχίας ως τότε ξυπόλητοι ματώνουμε στα μάρμαρα κάτω από τα μεγάφωνα που απαριθμούν οδηγίες χρήσεως ζωής και θανάτου...

Η αναμονή Περιμένεις άραγε και συ, είσαι και συ ολόκληρος μια αναμονή, μια ένταση στην πτυχή του χρόνου, στο κλουβί αυτής της στιγμής που σαν να στέκεται, αδιάφορη μπροστά στα εμπρός και τα τι πρέπει να γίνει...

Η κόκκινη πόρτα 5 Φεβρουαρίου 2016 Η «ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή» γράφει ο ποιητής Γιώργης Παυλόπουλος...

ηφαιστειωθείς πότε ...

ο έ ρ ω τ ά ς μ ο ...