Καλειδοσκόπιο

Οι εικόνες αυτού του βιβλίου είναι αναγνωρίσιμες από εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο σε όλο τον πλανήτη...

«Όταν είσαι στη ζωή, παίζεις με τους κανόνες της…» Στο γραφείο της ανακρίτριας όλοι ορκίζονται στην αλήθεια...

«Δεν κοιμάμαι πολύ εύκολα τα βράδια...

«Όσο πλησίαζε την κιθάρα των ονείρων του, από σαράντα κύματα περνώντας –γαλέρες μέσ’ από βουνά και στοιχειωμένα δάση γκαμήλες μέσ’ από άγριες θάλασσες κι ερήμους, χώρες ατέλειωτες, πολλές (Περσία, Αφγανιστάν, Παμίρ, Μιανμάρ, Σιγκαπούρη, Σουμάτρα, Ινδία, Κεϋλάνη, που σήμερα ονομάζεται Σρι Λάνκα)–, η καρδιά του αναγάλλιαζε...

«Το θυμάμαι καθαρά, ήμουν ένα πολύ χαρούμενο κορίτσι, μέχρι που πήγα στην πρώτη τάξη...

Το βιβλίο Έντεκα λόγοι για να μη διαβάσω ποίηση και άλλοι δώδεκα για να διαβάσω, με εικόνες του βραβευμένου Κώστα Μαρκόπουλου, είναι ένα παιχνίδι «ράβε-ξήλωνε» το οποίο παίζουν η Αργυρώ με την Άλκηστη γύρω από το θέμα της ποίησης...

Η μετάφραση κλασικών έργων έχει κατακτήσει σημαντική θέση στην εκδοτική παραγωγή για παιδιά και νέους...

«Βαδίζουν οι δυο τους πλάι πλάι χωρίς να αγγίζονται...

Σε όλους αρέσει να ε...

Όταν όλα τα σύννεφα γλιστρούν αργά ψηλά στον ουρανό, το Συννεφάκι καθυστερεί, κατεβαίνει πιο χαμηλά για ν’ αγγίξει τα σπίτια και τις κορφές των δέντρων...

Μαζί με μια αρκούδα πάντα, τα παιδιά κάνουν την πρώτη τους γνωριμία με ζώα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν: έναν φαλακρό αητό, έναν νεροβούβαλο, έναν αραχνοπίθηκο, μια πράσινη θαλάσσια χελώνα, έναν λοφιοφόρο πιγκουίνο, έναν θαλάσσιο λέοντα, έναν κόκκινο λύκο, έναν λευκό γερανό κι έναν μαύρο πάνθηρα… ζωγραφισμένα από τον μοναδικό δημιουργό Eric Carle που τα ονειρεύεται όλα στη φύση ελεύθερα κι ευτυχισμένα...

Κάποιες φορές είναι μέσα στο κεφάλι μου με προσέχει με ενθαρρύνει με προβληματίζει με κοροϊδεύει με μαλώνει με συγχαίρει Άλλες φορές, μέσα στο κεφάλι μου κάνει διάλογο με άλλες φωνές και μπερδεύονται όλες μαζί Κάποτε βγαίνει με λέξεις από το στόμα μου...

Λύτρωση και γλυκιά δυνατή γιατρειά είναι για μένα η ποίηση, λίγο σαν την αγάπη! Ζωγραφίζω με τις λέξεις τις εικόνες που δημιουργεί η φαντασία μου...

Απ’ το παράθυρό μου βλέπω...

Tο Mπαομπάμπ, αυτό το τεράστιο και περίεργο δέντρο, μοιάζει με κάθε κοντινή ή μακρινή αγκαλιά, φωλιά, πόλη, χώρα, μοιάζει με κάθε ψυχή και συμβολίζει το όραμά μου, τον κόσμο στον οποίο θα ήθελα να ζήσω...