«Χειμώνας Πάντα γνωρίζει Επιλέγει τη σιωπή Την εσωτερική κραυγή Καλύπτει στα λευκά και κρύβει τις ατέλειες Λείες επιφάνειες Αμόλυντες Αποστειρωμένες Παγερές Σαν τον θάνατο που φυλάει τσίλιες καθώς οι δείκτες κονταροχτυπιούνται σε έναν αγώνα που σίγουρα δεν μπορείς να κερδίσεις Καμουφλάζ… μέχρι την Άνοιξη Δεν γίνεται να κρύβεσαι για πάντα Κάποια στιγμή, θα με βρω» Μετά τον καιρό των κοινωνικών αποστάσεων σε καφέ, μετρό, λεωφορεία, ουρές αναμονής, ο τίτλος της ποιητικής αυτής συλλογής θα μπορούσε να αναγράφεται σαν λέξη «επανοικειοποίησης» όλων, όσα χάσαμε ή αλλοιώθηκαν, σε τοίχους της πόλης, δίπλα στα βασανίζομαι, οι άλλοι είσαι εσύ κλπ: εγγύτητα...

Τι είναι η φύση; Τι είναι η εκπαίδευση; Πώς συνδέονται; Πώς και πότε απομακρύνθηκαν τόσο πολύ μεταξύ τους; Υπάρχει ελπίδα για την εκ νέου ενοποίησή τους, στην πορεία ενοποίησης της ανθρωπότητας; Η εκπαίδευση είναι παραγωγική σχέση ή παραγωγική δύναμη; Πώς συνδέεται με την παραγωγική διαδικασία; Ανήκει στο κοινωνικό εποικοδόμημα; Αξιοποιώντας την αντίληψη του Β...

-

-

-

αφιέρωσε χρόνο να γ...

Μια αγάπη που αναβλύζει ειλικρίνεια και μιλάει σε συχνότητα ταπεινότητας και αλήθειας...

«Ακροβατώ ανάμεσα σε δυο πόδια και τέσσερις ρόδες ανηφόρες παντού χωρίς χειρόφρενο σώας τας φρένας στην κατηφόρα»...

Η «Θα ‘ρθει μια μέρα που θα ξεπεράσεις τους φόβους σου μικρέ μου, γιατί θα ‘σαι συγκεντρωμένος αλλού» μου ‘χε πει η μητέρα μου...

Το «Ξέρεις Ωραία να Σκοτώνεις» είναι μια ιστορία ποιητικής διάθεσης σε μορφή τρίπρακτης δομής...

Η Χαραλαμπία Πνευματικού, εμπνεόμενη από ερεθίσματα εξωτερικά, έργα χαρακτικά που υπήρχαν – και εξακολουθούν – έξω από εκείνη να αναπνέουν, εμπνεύστηκε και θέλησε να αποδώσει ποιητικά την ιδέα του έρωτα που πονά – τόσο ο ίδιος όσο και η ψυχή που τον υφίσταται – αγκυλωμένου επάνω στη γυναικεία ύπαρξη...

Κύκλοι ομόκεντροι αχ...

Το σπουδαίο κείμενο του Γοργία, Υπερ Παλαμήδους απολογία, συναντά τη σύγχρονη, σχεδόν θεατρική μετάφραση του Μιχαήλ Γιαννικάκη, και την πρωτότυπη ανακατασκευή της Κατηγορίας του Οδυσσέως του ιδίου και μετατρέπεται σε «Εγχειρίδιο ΑυτόΫπεράσπισης»...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ ...

Σκέψεις που γίναν λέξεις κι ύστερα έγιναν ποιήματα συντροφεύοντας κορμιά που ξεχάστηκαν στον χρόνο, δίχως όνομα, χωρίς να μπορεί να τα προσφωνήσει κανείς...