Ένας έρωτας σαν πλανήτης που κάνει μία πλήρη περιστροφή γύρω από τον εαυτό του. Ένας έρωτας σαν ήλιος που ανατέλλει, μεσουρανεί, λάμπει, φωτίζει ένα ουράνιο τόξο μετά τη βροχή. Ένας έρωτας σαν ήλιος που κρύβεται πίσω από τα σύννεφα, δύει, σβήνει, χάνεται πίσω από βουνά και θάλασσες. Ένας έρωτας που ξημερώνει και νυχτώνει συμβαδίζοντας με τις φλόγες της καρδιάς και όχι τις ώρες της ημέρας. Ένας ανατέλλων και δύων έρωτας. Κι αν πέσει η νύχτα κι έρθει ψύχρα, ίσως αρκεί να σκέφτεσαι πως, σαν φουλάρι που το πήρε ο άνεμος, πάντα θα πετάει κάπου αλλού∙ το δικό σου φουλάρι, με το οποίο είχες την τύχη να έχεις τυλιγμένο τον λαιμό σου έστω και για λίγο. Μία συλλογή πενήντα τεσσάρων ποιημάτων για τον παλμό του έρωτα από την αυγή έως τον απόηχό του στο ηλιοβασίλεμα, ιδανική για κάθε ερωτευμένη ή πληγωμένη ψυχή.