Ανεπίδοτο

Καθυστερείς, αλλά σου αξίζει η αναμονή. Να σε περιμένω, κι εσύ να περιμένεις τον πατέρα με σάρκα και οστά – μετά το τέλος. Νιώθεις τον πατέρα αδερφό όταν με αποκαλείς κατεχόμενό σου, κι εγώ σε νιώθω συνοδοιπόρο, δίδυμο εαυτό – η ομοιότητα που διώχνει τον φθόνο και η έχθρα αδύνατη ή παράλογη. Όταν λοξοδρομώ, με διορθώνεις, αλλά ποτέ εμένα.