∆εν θα βάλω τελεία· θ’ αφήσω τις προτάσεις να χορεύουν ελεύθερα, να αιωρούνται σαν προσευχές που ταξιδεύουν ως τον ουρανό ή δρόµους που λιώνουν στην άκρη του ορίζοντα. Τις σκέψεις µου που κάποτε έγραψα µε γράµµατα αµφίβολα και χαρτιά όλο αναβολές θα ξεδιπλώσω άφοβα αυτή τη φορά αφού η ιστορία αυτή τώρα αρχίζει θα έχει παύσεις, ίσως µικρά διαλείµµατα αλλά θα γράφεται συνέχεια. Κι εγώ µε πυξίδα τις λέξεις µου και µελάνι την πίστη µου θα ντύνω τις γυµνές σελίδες µε αυτά που δίσταζα αλλά τώρα πια τολµώ!