Ίσως από τα πιο αυθεντικά βιωματικά ποιητικά ενσταντανέ που δεν απαιτούν τόσο την κάθαρση όσο την επαναφορά στη μνήμη ακροβασιών θανάτου, αναγκαία παράμετρος για να πεθαίνει κανείς αναίμακτα. rnΌταν το ιδιωτικό συγκλονίζει ως δημόσιο έκθεμα τότε τα στοιχήματα κερδίζονται:[...] Μέσα στην πόλη αυτή κανένας στο πλάι μου// Μα απόψε/ κρεμάω ένα μειδίαμα/ πάνω στο σηματοδότη μιας διάβασης/ και την αποχαιρετώrnrnrnΟδός ΣαπφούςrnrnΔυτικά η οδός ΣαπφούςrnΘλιβερές πολυκατοικίεςrnΕγκαταλειμμένες αποθήκες ξυλείαςrnΥπόστεγα χειρονομίες σκουπίδιαrnΣτη γωνία δεξιά η καντίναrn"Το ζουμερό λουκάνικο"rnΤα τρία γατάκια τρομαγμένα κάτω απ΄ τον κάδοrnΤα παλιά ανταλλακτικά σάπισανrnΤα εικονίσματα στο πατάρι με τις κατσαρίδεςrnΣτάζουν οι σωληνώσεις στον τοίχοrnΑυτός βρίζει συνέχεια και σκαλίζει με το νύχι τουrnμια το σοβά μια το σπυρίrnΣτον απέναντι τοίχο η μνήμηrnΦτιασιδωμένη γριά πόρνηrnκλείνει το μάτι ξεδιάντροπα rnΠίσω του μια μοναδική ζωήrnπου δεν της απόμεινε τίποταrnrnΚάθε μέρα τώραrnΑυτό το χαλασμένο ρολόι εμποδίζει το θάνατοrn