Χορτασμένος αλλά και μπουχτισμένος από βαριές φιλοσοφίες και βαθυστόχαστες αναλύσεις, μεγάλων ανθρώπων των γραμμάτων και του πνεύματος, απογοητευμένος απ’ την αδιαφορία και παραίτηση των πολλών, βρίσκω λύτρωση στην καλλιέργεια της γης και στη Γλώσσα που μου έδωσαν ελληνική. Τελικά γυρνάω στον τόπο μου, που’ ναι απλός, αγνός, ανθρώπινος και ωραίος. Δεν μου ζητάει να ξοφλήσω τόσα που μου έδωσε, πώς να πηγαίνω όμως με άδεια χέρια, κάτι τις να τον φιλεύω κι εγώ, δεν έχω άλλο απ’ αυτά που γράφω.