Μελαγχολική δημιουργικότητα

ΑΝΥΔΡΗ ΕΛΠΙΔΑ Τα είχα ξεχάσει όλα. Δε με απασχολούσε το χθες. Σαν καλυμμένη θλίψη αναμνήσεως, με άγγιζε λίγο – με τσιμπούσε, και ξεχνιόταν μετά.Αυτή η ματιά της, αυτή η γειτονιά,δεν υπάρχει πια. Δεν μπορώ να την αναστήσω, να την ξαναζήσω – να την ονειρευτώ. Γιατί έχασα στα αισθήματα. Κάτι που προσπέρασε. Χαμένος απ’ το φως του χθες. Στη ρομαντικότητα της άνυδρης ελπίδας.