Μία Ατλαντίδα ίσον καμία

«Κάπου είχα διαβάσει για τους Ρόνιν, τους ατιμασμένους περιπλανώμενους Σαμουράι. Είχαν αναγκαστεί κι αυτοί από περιστάσεις πέρα απ’ τις δυνάμεις τους να παλέψουν με το κύμα. Είχαν υποχρεωθεί ν’ ανταλλάξουν το προνόμιο ν’ ανήκουν κάπου με το προνόμιο να μην ανήκουν πουθενά. Έπρεπε, μέσα σε μια στιγμή και χωρίς προειδοποίηση, να επωμιστούν την ευθύνη της μοίρας τους». Η παρέα επιστρέφει στο νησί για τον γάμο της Ελένης και του Θαλή, συνειδητοποιώντας πως πολλά έχουν αλλάξει. Όταν η πραγματικότητα γυρίζει απότομα σελίδα, σχέσεις και αγαπημένα πρόσωπα χάνονται εξαιτίας του σαρωτικού χρόνου όπως τα κάστρα που έχτιζαν στην αγαπημένη τους παραλία, την Πορτογαλίδα. Η ανακάλυψη της Ατλαντίδας επαφίεται πια στην εύθραυστη Αλίκη και στον συντονισμό των βημάτων μιας δυσκίνητης σαρανταποδαρούσας...