Η «Μικρή Πατρίδα» είναι ένα βιβλίο όπου η μνήμη, η οικογένεια και ο τόπος μεταμορφώνονται σε ποίηση. Η Δήμητρα Γκατζηγιάννη-Αναστασίου υφαίνει μια συλλογή βαθιά προσωπική, γεμάτη εικόνες από ανθρώπους, εποχές και μικρές καθημερινές στιγμές που κουβαλούν ολόκληρη τη ζωή. Κάθε ποίημα λειτουργεί σαν μικρό θραύσμα μνήμης -άλλοτε φωτεινό, άλλοτε σκιερό-, που όμως πάντα επιστρέφει στη ρίζα: στον τόπο, στη μάνα, στα παιδιά, στις εποχές, στη διάρκεια και στις απώλειες. Με γλώσσα καθαρή και συναισθηματικά πυκνή, το βιβλίο καταγράφει τις «μικρές πατρίδες» που κουβαλάμε μέσα μας και μας διαμορφώνουν. «Την άνοιξη του 2018 τελείωσε μια αθέμιτη ξενιτιά. Επέστρεφα με τον σύντροφό μου στη μικρή μας Πατρίδα μετά από περιπλάνηση σαράντα χρόνων. Στη διαδρομή από Ηγουμενίτσα ως Δεσκάτη, μας καλωσόριζαν ολάνθιστες άγριες τριανταφυλλιές. Στην πλατεία της Δεσκάτης, είχε στηθεί η Αντρομάνα (έθιμο αποχαιρετισμού των Πασχαλογιορτών που διατηρείται και λαμβάνει χώρα την Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής στη Δεσκάτη). Μόλις που προλάβαμε να μπούμε στον αιώνιο κύκλο του Ξεπροβοδίσματος της Πασχαλιάς και να γίνουμε ένα με τη μικρή κοινωνία που μας γέννησε. Συνεχίζαμε έναν κύκλο σαν να μην είχε διακοπεί ποτέ. Η μικρή μας Πατρίδα μας αγκάλιασε σαν μάνα. Εδώ ανήκω. Σαν να μην έφυγα ποτέ».