Τι θα είχε να µας διηγηθεί η Σεχραζάτ, η αφηγήτρια των αραβικών παραµυθιών στις Χίλιες και µία νύχτες, αν ζούσε σήµερα; Υπάρχει κάτι πιο µαγευτικό από τούτες τις ιστορίες µε ιπτάµενα χαλιά και λυχνάρια που εκπληρώνουν ευχές; Όπως υποστηρίζουν ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε και ο Νταβίντ Ελµπάζ, συγγραφέας αυτού του βιβλίου, υπάρχει. Και είναι ο πραγµατικός κόσµος! Τον Οκτώβριο του 1995 ανακαλύφθηκε ο πρώτος εξωπλανήτης, σε τροχιά γύρω από τον αστέρα 51 Pegasi a. ∆υο µήνες αργότερα, στις 25 ∆εκεµβρίου, το διαστηµικό τηλεσκόπιο Hubble ανακάλυψε χιλιάδες γαλαξίες σε µια περιοχή του ουρανού κοντά στη Μεγάλη Άρκτο. Καθένας από αυτούς έχει δεκάδες δισεκατοµµύρια αστέρια από το απώτερο παρελθόν του σύµπαντος, µε ηλικίες που ξεπερνούν τα 12 δισεκατοµµύρια έτη. Στις δέκα χιλιάδες και µία νύχτες που ακολούθησαν, οι αστρονοµικές ανακαλύψεις διαδέχονταν η µια την άλλη µε ρυθµό καταιγιστικό, σαν να αντλούσαµε από µια αστείρευτη πηγή δίχως κανέναν περιορισµό. Ζούµε, πράγµατι, σε έναν χρυσό αιώνα της αστροφυσικής: µέσα σε µια εικοσαετία οι γνώσεις µας για το σύµπαν άλλαξαν ριζικά, χάρη σε µια αλληλουχία ανακαλύψεων που παρόµοιες δεν είχαµε κάνει ποτέ στο παρελθόν… Η ιστορία που µας αφηγούνται αυτές οι δέκα χιλιάδες και µία νύχτες δεν είναι µόνο η ιστορία του σύµπαντος, αλλά και η δική µας, η ιστορία της προέλευσής µας: ο χορός των γαλαξιών που δηµιουργεί κύµατα όπου γεννιούνται ηλιακά συστήµατα, οι αόρατοι ουράνιοι χείµαρροι, ή τα σύµπαντα-νησιά που ταξιδεύουν στον χώρο και τροφοδοτούνται από κοσµικούς ποταµούς ύλης. Αν η πριγκίπισσα Σεχραζάτ ζούσε σήµερα, θα µας έλεγε αυτήν ακριβώς την ιστορία που, µολονότι γερά θεµελιωµένη στην επιστήµη, ενίοτε ξεπερνά και τις πιο απίστευτες περιπέτειες που περιγράφονται στις Χίλιες και µία νύχτες.