194 Είναι το λεωφορείο που με πάει στο καινούργιο μου σπίτι κι έχει κάτι από το 1994 έχω αναμνήσεις μ’ εσένα στις διαδρομές αυτής της πόλης χωρίς να την έχουμε περπατήσει μαζί θυμάμαι ποιον δρόμο περπατούσα όταν μου έγραφες ότι είμαι το λουλούδι σου μέσα στο τσιμέντο το 194 δεν περνάει καθημερινές στη μία και είκοσι το πρωί περπατάω προς το σπίτι επιστρέφοντας από το ραντεβού με τον τύπο που έκλαιγα ενώ με έγλειφε κι ενώ σκεφτόμουν τη δική σου γλώσσα ησυχία τα παπούτσια βουλιάζουν στο χιόνι