Σινεμαδάκι, αγάπη μου

«Δεν υπάρχει ψυχή χωρίς θέση στου κόσμου την τρελή τροχιά Ο αγώνας για τους ηττημένους είναι σκληρός Τον ονομάζουν ελπίδα». Τζόκερ «Μέρες χωρίς δροσιά Νύχτες χωρίς γλύκα Τρόμος απροσκάλεστος, κυρίαρχη σκουριά Αδιαφορία τα πέπλα της ντυμένη». Σπιρτόκουτο «Ο καιρός ακόμα δε σηκώνει δοκιμές Με τα φτερά της δύσκολης γέννας θα ταξιδέψουμε». Ο καιρός των τσιγγάνων «Η τρυφερότητα είναι μεγαλύτερη από το μαρτύριο Ο αγώνας για τον άνθρωπο είναι η πιο όμορφη ζωγραφιά». Πέτρινα χρόνια Όταν η αύρα του ποιητικού λόγου τυλίγει τη μυσταγωγία της μεγάλης οθόνης, όταν η πένα του ποιητή τρυπώνει στην κινηματογραφική μηχανή και στα μικρά θαύματα των μεγάλων δημιουργών, τότε το χαρτί μετατρέπεται σε κινηματογραφικό πανί, το βιβλίο σε μπομπίνα και το ταξίδι αρχίζει. Σε ένα εξαιρετικά πρωτότυπο και τολμηρό εγχείρημα, ο Λευτέρης Παπαδημητρίου, με το δικό του ξεχωριστό ύφος, ξανασυστήνεται αντλώντας έμπνευση από μεγάλες και μικρές στιγμές της έβδομης τέχνης για να ακτινογραφήσει πρόσωπα, ήθη, σχέσεις. Κοινωνικό, ιστορικό, πολιτικό δράμα, βιογραφίες, μαγικός ρεαλισμός, επιστημονική φαντασία, κωμωδία, ντοκιμαντέρ, ακόμα και το κινούμενο σχέδιο, γίνονται έναυσμα για μια νοερή περιδιάβαση στις ατραπούς της συνείδησης, μα και του ονείρου. «Σκαπανείς» της μεγάλης οθόνης (Τσάπλιν, Κίτον, Κάπρα), «κλασικοί» δημιουργοί (Βέντερς, Κισλόφσκι, Πάρκερ, Πάκουλα, Βερχόφεν, Τορνατόρε, Άλεν, Λόουτς), «νεωτεριστές» (Κουστουρίτσα, Τζάρμους, Πέιν, Μπεσόν, Μορέτι, Νόλαν), αλλά και Έλληνες δημιουργοί, παλαιότεροι και νεότεροι (Κακογιάννης, Βούλγαρης, Κούνδουρος, αλλά και Λάνθιμος, Οικονομίδης) παρελαύνουν από τις σελίδες της συλλογής, καθώς οι ιστορίες τους και οι ήρωές τους γίνονται μούσα για τον ποιητή. Η κοινωνική συνείδηση ως απόσταγμα περιπέτειας, κλυδωνισμών και σοφίας, η υπέρβαση των ορίων, το απρόσμενο που σπάει τον κύκλο της μοναξιάς, η ζωογόνα και πανταχού παρούσα ευεργετική επίδραση του έρωτα και της αληθινής αγάπης, η πορεία από την άβυσσο στον ουρανό, η μάχη της επιβίωσης, ο αγώνας, η αλληλεγγύη και η επαναστατική πράξη, το ανθρωπιστικό πνεύμα, η αγάπη για τη μουσική, το χορό, το παιχνίδι: θεματικές που βασανίζουν τον ποιητή και θίγονται με εργαλείο τη διεισδυτική ματιά του, αλλά και την οικουμενική διάσταση της κινηματογραφικής τέχνης. Μεστοί στίχοι, έντεχνα πυκνωμένοι, στιβαρός λόγος, αιχμηρές αποστροφές, εύστοχοι συμβολισμοί, ανεπιτήδευτες μεταφορές, ευρηματικές προσωποποιήσεις κι ένα θαυμαστό κράμα λυρισμού και κοινωνικού ρεαλισμού συνθέτουν μια ιδιαίτερη, απολύτως διακριτή ποιητική φόρμα, που γειώνεται με τις αναζητήσεις και τις παραστάσεις κάθε αναγνώστη. Μια νοσταλγική ώσμωση κινηματογράφου και ποίησης