Συντρόφισσα του ονείρου

Της δημιουργίας τους κρουνούς ανοίγω ξεχύνονται τα όνειρα κι οι στίχοι. Αλλοτινών καιρών επαναστάσεις μ’ οράματα καινούριου κόσμου σμίγουν. Φοράω τα φτερά της πεταλούδας κι ακροβατώ πάνω στις ηλιαχτίδες ανατροπείς οι ιριδισμοί μου πολύχρωμο τον κόσμο χρωματίζουν. Σ’ αιθέριο χορό μιας μπαλαρίνας βαρύτητες και νόμους αψηφάω σε μελωδίες αλλόκοσμες δοσμένη μεταμορφώνομαι σε τέχνη που γεννάει τη λύτρωση ενός κόσμου λαβωμένου.