Τα στόματα των άλλων

Ένας στοχαστικός πειραματισμός με τη γλώσσα, τη σιωπή και τις ρωγμές της εμπειρίας. Τα ποιήματα της συλλογής κινούνται ελλειπτικά, σαν κομμένες ανάσες, ίχνη που επιμένουν να μη φανερωθούν ολοκληρωτικά. Η συλλογή δεν αφηγείται· υπονοεί. Δεν εξηγεί· εγείρει. Οι λέξεις, πηχτές ή αιχμηρές, σμιλεύουν έναν χώρο όπου η εσωτερικότητα δεν προσφέρεται προς κατανάλωση αλλά προτείνεται ως συμμετοχική, σχεδόν συνυπεύθυνη εμπειρία. Στο κέντρο βρίσκεται το «στόμα»: όργανο έκφρασης, κατάποσης, σιωπής, εξομολόγησης, μαρτυρίας.