Θα μετράω ώσπου να ρθει...

Ο Παπακώστας παρατάσσει στο ράφι της μνήμης τα δικά του φιαλίδια, της δεισιδαιμονίας και της πραγματικότητας, της ψυχανάλυσης και της θρησκείας, του παραληρήματος και του συμβολικού....

Τα πεζοδρόμια περισσότερο πατημένα ήταν κι οι άνθρωποι πάντα οι ίδιοι, φυσιογνωμίες γνωστές απαράλλακτες περνούσαν πατώντας τα πεζοδρόμια δίχωςτην υγρασία, δίχως τον ιδρώτα στα μάτια κάτω απ τα πελώρια καφετιά κτίρια μιας απόμακρης πόλης -άνθρωποι που δεν γνώριζαν- ανάμεσα απ τα κτίρια απ τα στεγνά από υγρασία, ενώ οι μνήμες της αίσθησης έφερναν μια απροσδόκητη δυσφορία καθώς τα πρόσωπα κινούνταν σαν μάσκες καρναβαλιού, δίχως να φαίνεται προς τα που τραβάνε δίχως να φαίνεται προς τα που κοιτάνε, καθώς ανέβαιναν και κατέβαιναν τα πεζοδρόμια και περνούσανε τις διαβάσεις εκείνες με τ αυτοκίνητα, πολλά αυτοκίνητα δίχως μέσα να χουν κανένα....