Το επιδόρπιο

Ριγμένα πέταλα φωτός Στις στοιχειωμένες μοναξιές Αυγή θρυμματισμένη Από σαλπίσματα τυφλών αγγέλων Πάνω στις στέγες των σπιτιών Πού εντός τους ενδημεί Η αναμονή του πένθους Μα, εκεί στην άκρη της αυλής Στης κλαίουσας τον ίσκιο Μια χορωδία μαρτύρων Με μωβ αγκάθια στα μαλλιά Στήνει μιαν ανεμόσκαλα Το θάνατο αποπλανά Κι ένα μπουκέτο νότες Αναπέμπει...

...

...

Η Μ Ε Ρ Α Π Ρ Ω Τ Η Ώσπου απ’ τα μετόπισθεν των ασυνόδευτων νεκρών – σαν αχνοχάραμα γραφής που αργοσαλεύει στα κτερίσματα – κύκλοι ομόκεντροι σχημάτισαν αργά μια προσομοίωση χώματος όπως αλεύρι ολικής για την υγεία των ψυχών...