Τό τραγικό στοιχεῖο στό ἔργο τοῦ Χρήστου Μαλεβίτση

Ἡ ὕπαρξη ζεῖ τήν κάθε στιγμή της ὑπό τήν ἀπειλή τοῦ ἀφανισμοῦ της. Αὐτό τό γεγονός, πού ἰδωμένο ἐκ τῶν ἔξω δέν διαφέρει ἀπό μιά ὁποιαδήποτε ἄλλη φυσική διαδικασία, βιούμενο ἐκ τῶν ἔσω συνιστᾶ γιά τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη δεδομένο αὐτόχρημα κοσμοϊστορικό. Αὐτός ὁ ἀπελπισμός καί αὐτή ἡ ἀγωνία, πού εἶναι ἄπειρη δυστυχία γιά τήν ὕπαρξη, ἡ ὁποία συνειδητοποιεῖ τόν ἑαυτό της ὥς τό βάθος της, εἶναι ἡ μεγάλη, ἡ ἀπροσμέτρητη δωρεά πρός αὐτήν. Διότι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό μόνο ὄν πού βιώνει τό αἰνιγματῶδες σκάνδαλο τοῦ θανάτου. Χρῆστος Μαλεβίτσης, «Δυτικά τῆς Ἐδέμ» Ἡ Ἑλληνική Φιλοσοφία ἀποπειράθηκε νά βάλει τάξη στόν ἐξωτερικό κόσμο καί ἐπέτυχε. Ἡ Ἀττική Τραγωδία ἀποπειράθηκε νά βάλει τάξη στόν ἐσωτερικό κόσμο καί ἀπέτυχε. Ἀναμόχλευσε ὅλον τόν ἀρχαϊκό βυθό, τόν ἔβγαλε στό φῶς, τόν ὀργάνωσε, σέ ὁρισμένο βαθμό τόν νοημάτισε, ἀλλά ἐν τέλει δέν τόν ὑπερέβη. Τήν τάξη στόν ἐσωτερικό κόσμο θά τήν βάλει ὁ Χριστιανισμός. Γι’ αὐτό καί μέχρις ἐμᾶς ἔφτασαν ἡ Φιλοσοφία καί ὁ Χριστιανισμός, ὡς δυνάμεις τοῦ πνεύματος ὀντολογικῶς ἔγκυρες. Τούτη ἡ ἐγκυρότητα τίς κατέστησε δραστικές δυνάμεις πού διαμόρφωσαν τήν κατοπινή ἱστορία. Ἡ Τραγωδία παρέμεινε θέατρο. Τοῦτο σημαίνει πώς ἐσχάτως ἡ Τραγωδία δέν εἶναι τό ἔσχατο. Τό ἔσχατο εἶναι ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Χρῆστος Μαλεβίτσης, «Περί τοῦ τραγικοῦ»