Το χαμένο χειρόγραφο του Ψευτο-Διόδωρου

Ο ψευτο-Διόδωρος δεν ζήτησε ποτέ να γίνει βασιλιάς. Η τύχη – ή μήπως η μοίρα; – τον όρισε να φορέσει το στέμμα για μία μόνο ημέρα, χωρίς να γνωρίζει το τίμημα. Η Σεμίραμις – γοητευτική, αινιγματική, σαν μορφή βγαλμένη από θρύλο – κινεί τα νήματα σ’ ένα τελετουργικό που θυμίζει παλιές ιερουργίες. Μυστικά, ίντριγκες, πόθος και φόβος πλέκονται με την αθώα, παιδική φύση του ανθρώπου και την ιδέα μιας χαμένης ουτοπίας: μιας πολιτείας ισότητας και δικαιοσύνης, σαν αυτές που οραματίστηκαν οι αρχαίοι σοφοί και ύμνησαν οι μύθοι. Σ’ έναν κόσμο όπου η μοίρα γράφεται πίσω από κλειστές πόρτες και τα παιχνίδια εξουσίας δεν αφήνουν περιθώρια για αθωότητα, οι ήρωες καλούνται να αντιμετωπίσουν τα όρια της ελευθερίας τους και το τίμημα των επιλογών τους. Με ατμόσφαιρα που συνδυάζει τον δραματικό παλμό με την ένταση του θρύλου, ο Βασίλης Μπουντούρης παραδίδει ένα μυθιστόρημα που καθηλώνει, με γλώσσα που εναλλάσσει τη ζεστασιά της προφορικής αφήγησης με τη δύναμη της λογοτεχνικής εικόνας, υφαίνοντας ένα χρονικό γεμάτο συγκίνηση, αλήθειες και μύθους. «Με τις γνώσεις που είχα τότε, κατάλαβα ότι η ιστορία που μου διάβαζε ο Λεόντιος, ήταν μια καταπληκτική ιστορία… Βέβαια είναι αυτονόητο, πως αυτό το ντοκουμέντο που σώθηκε στο μοναστήρι -όπως τόσα άλλα αρχαία κείμενα- ήταν μετεγγραφή στα Βυζαντινά χρόνια κάποιας αφήγησης των χρόνων της Ελληνιστικής εποχής και καμία σχέση δεν είχε, κι ούτε βεβαίως έχει με τη χριστιανική θρησκεία, όπως διαμορφώθηκε με τις Οικουμενικές Συνόδους. Θα έλεγα πως είναι το εντελώς αντίθετο. Οι άνθρωποι τότε ζητούσαν τον Παράδεισο στη Γη, εδώ και τώρα και όχι στους ουρανούς. Όμως για τον Λεόντιο, αφού το βρήκε στο μοναστήρι, ήταν γράμματα αγιασμένα. Υποψιάζομαι πως ήταν το αγαπημένο του ένοχο ανάγνωσμα μέσα στη μοναξιά του και στη σιωπή του Θεού. Έβρισκε τώρα επιτέλους κάποιον να μοιραστεί την κρυφή χαρά, κάτω απ’ το πρόσχημα της σωτηρίας της ψυχής, να διαβάζει ένα ανάγνωσμα σε έναν νέο, που μιλούσε για την περιπέτεια ενός σκλάβου να βρει την Πολιτεία της δικαιοσύνης, της κοινοκτημοσύνης και του ελεύθερου έρωτα. Ένα ανάγνωσμα αμαρτωλό, δηλαδή. Ένα απόκρυφο κείμενο», γράφει ο Βασίλης Μπουντούρης στον πρόλογο.