Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Ποιος αποφάσιζε ποιος ήταν ψυχικά ασθενής στις αρχές του 20ού αιώνα; Και τι συνέβαινε όταν έκλεινε πίσω του η πόρτα του ψυχιατρείου; Η Σοφία Π. βρισκόταν σε «υποκωματώδη κατάσταση». Η Αρμενία Σ. δεν μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό της. Ο Ιάκωβος Ρ. ήταν αλκοολικός και επιθετικός. Ο Τριαντάφυλλος Τ. χαρακτηριζόταν βίαιος και «μη πτοούμενος» προ ουδενός» Ο δημόσιος υπάλληλος Βασίλειος Γ. παρουσίαζε «συμπτώματα νευρασθενείας» επειδή δεν είχε πάρει την προαγωγή που περίμενε. Όλοι τους πέρασαν τις πύλες του Αιγινήτειου ή του Δρομοκαΐτειου. Και οι ιστορίες τους, μαζί με εκείνες εκατοντάδων άλλων ασθενών, μας οδηγούν σε μια Ελλάδα όχι και τόσο μακρινή από τη δική μας. Αντλώντας υλικό από τα αρχεία των δύο ιδρυμάτων, η Δέσπω Κριτσωτάκη αναζητά τους ανθρώπους πίσω από τις διαγνώσεις. Ποιος αποφάσιζε τον εγκλεισμό; Τι ρόλο έπαιζαν η οικογένεια, το φύλο, η εργασία και η κοινωνική θέση; Πόση δύναμη είχαν οι γιατροί και πόση οι συγγενείς ή οι ίδιοι οι ασθενείς; Πότε η είσοδος στο ψυχιατρείο σήμαινε μακροχρόνια απομόνωση και πότε μια πρόσκαιρη απομάκρυνση πριν από την επιστροφή στην οικογένεια, στην εργασία, στην κοινωνία;