Μασσαλία, 1962...

Παρίσι, Γενάρης-Ιούνης 1985, Βαστίλη...

Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του, κατά τη διάρκεια των οποίων γράφτηκε και η Παγίδα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως είναι τα πιο «συμπυκνωμένα» και τα πιο δραματικά...

H ΜΗΤΕΡΑ, H ΓΙΑΓΙΑ, H ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ, η παιδική ηλικία, το μητρικό φιλί, οι διαλείψεις της καρδιάς, η ακούσια μνήμη, η « μικρή φράση », ο Σουάν, η Οντέτ, η Ζιλμπέρτ, η νεανική ηλικία, ο βαρώνος ντε Σαρλύς, η δούκισσα ντε Γκερμάντ, ο Σαιν-Λου, η κυρία ντε Βιλλπαριζί, οι Βερντυρέν, ο Μορέλ, το Κομπραί,

Ο Κλεμάν Ντιπρέ, άριστος φοιτητής Νομικής, προσλαμβάνεται στη γαλλική αστυνομία το 1942...

Κακός, αυθάδης, αφελής, περιστασιακά σαδιστής, τυχοδιώκτης, ο νεαρός Ανρί Μπυτρόν ηχογραφεί την ιστορία της ζωής του σε μαγνητοταινία προτού τον βρει ο θάνατος: ένας θάνατος που χαρακτηρίζεται ως αυτοκτονία από τους δολοφόνους του Γάλλους μυστικούς πράκτορες, που αναγκαστικά αποσιωπούν το ρόλο τους -και το ρόλο του Μπυτρόν- στην απαγωγή, στο βασανισμό και το φόνο ενός εξέχοντα ηγέτη της αντίστασης, από μια τριτοκοσμική αφρικανική χώρα, στη δίνη ενός μεταποικιακού εμφύλιου πολέμου...

Τρεις γυναίκες...

«Το ντολμέν για το οποίο μου μίλησες, Γιοάν, βρίσκεται στον δρόμο της μικρής γέφυρας, έτσι δεν είναι;» «Δύο χιλιόμετρα μετά τη μικρή γέφυρα, να το θυμάσαι...

«Θέλησα να το πιστέψω, θέλησα να ονειρευτώ ότι το βασίλειο της λογοτεχνίας θα με υποδεχόταν όπως κάθε ορφανό που βρίσκει εκεί καταφύγιο, αλλά ακόμα και μέσω της τέχνης δεν μπορείς να βγεις νικητής από την αχρειότητα...

Γαλλία, ακτή του Ατλαντικού...

«Μετά, έζησε το μαρτύριό του όπως ο Ιησούς με το ακάνθινο στεφάνι, χωρίς να υπάρχει Σίμων Κυρηναίος να τον βοηθήσει να σηκώσει το σταυρό, υπό τις λοιδορίες ενός πλήθους που δεν ήταν ποτέ τόσο πολυάριθμο, ενός έξαλλου πλήθους που έβλεπε τα κάρα να τραντάζονται, άκουγε το τρίξιμο των τροχών στο πλακόστρωτο, χειροκροτούσε ζωηρά...

Ο ΖΟΛΑ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ Είχε μια έκφραση καλόβολη, φιλική, μεσογειακή, που θύμιζε γιατρό και μάλιστα παθολόγο γιατρό του περασμένου αιώνα, από εκείνους που μπαίνοντας το βράδυ μέσα στα σπίτια των αρρώστων ήταν σα ν’ άναβαν τη λάμπα με την παρουσία τους, γιατί εδημιουργούσαν αμέσως μα ατμόσφαιρα ανανεωμένης εμπιστοσύνης στη ζωή, γεμάτη ανακούφιση...

Η συναρπαστική και θλιβερή ιστορία του Αυγουστίνου Μουσό, καθηγητή μαθηματικών και μηχανικού, ο οποίος στα μέσα του 19ου αιώνα ανακάλυψε την ηλιακή ενέργεια και αφιέρωσε τη ζωή του στο να αποδείξει τις δυνατότητές της...

Ένα βράδυ, στα μέσα του 21ου αιώνα, όλα σβήνουν...

Το δημοφιλέστερο έργο του Ρουσό...