Εκδόσεις Βακχικόν

Ανάβυσσος, ξενοδοχείο «Καλυψώ»...

Έπειτα από το διαζύγιό της και σε κακή ψυχολογική κατάσταση, η Τζιγιόν εγκαταλείπει τη Σεούλ και μετακομίζει στη μικρή παραθαλάσσια πόλη Χουιριόνγκ...

Σάο Πάολο, 2005...

Ευρώπη, 2010...

Μέσα στην καθημερινή κίνηση της πόλης, ένας νεαρός ντελιβεράς διασχίζει ατελείωτες ώρες τους δρόμους ποδηλατώντας, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην...

Λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή, η νύμφη Αίγινα καταριέται τον Δία να βρει τη μοναδική αγάπη μα να τη χάσει...

(Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιος είναι ο συγγραφέας και ποιο το έργο...

Στη γραμμή του χρόνου τα φτερά μου ανοίγω στη γραμμή του τόπου με προσδιορίζω...

Κοίταξα τα συντρίμμια του εαυτού μου, σαν σκουπιδότοπος έμοιαζε, από σκουπίδια που άφησαν άλλοι...

Ξαγρύπνησα πάλι απόψε...

Σε αυτό το θεατρικό έργο, η κεντρική ηρωίδα δεν μοιάζει με καμία άλλη κι αυτό είναι πρόβλημα...

Γι’ αυτούς που χάσανε απ’ την ίδια μεριά πόδι και χέρι μα συνέχισαν να κάνουν ποδήλατο ως το τέλος του χωματόδρομου, μέχρι που φύτρωσαν χλωρά κλωνάρια με ρίζες κάτω από τους ιστούς...

Κάθε εποχή έχει τον τρόπο της να φέρεται απάνθρωπα...

Πώς ξεκίνησε αυτός ο Κόσμος και πού μας έχει φτάσει; Μπορούμε πια να ερμηνεύουμε τα φαινόμενα της ζωής γύρω μας και μέσα μας; Και η Τέχνη; Πού πηγάζει, πώς εξελίσσεται και τι ρόλο παίζει στη διατήρηση του (ανθρώπινου) είδους; Αν η τέχνη είναι ολόκληρος ωκεανός, ετούτο το βιβλίο τον κοιτάζει κυρίως από την ακτή της βιολογίας...

Είκοσι μία μέρες πίσω από μια κουρτίνα...