Εκδόσεις Βακχικόν

Ξεχάστηκε και η στάθμευση, χάθηκαν κι οι σταθμοί...

Ένας εσωτερικός μονόλογος με 36 σκηνές–κεφάλαια πάνω σε υπαρξιακές ανησυχίες και ποικίλα ζητήματα που μας απασχολούν...

Σε ένα ήσυχο χωριό της Σλοβενίας, ένα αγόρι ζει απομονωμένο εξαιτίας της νοητικής αναπηρίας που το καθιστά διαφορετικό στα μάτια των άλλων – αλλά όχι λιγότερο ευαίσθητο...

Τούτος ο κόσμος γέρασε και δεν αλλάζει άγρια η όψη του στο φως και με τρομάζει βαθιά κρυμμένη μέσα του μια αγάπη ψεύτρα υφαίνει τ’ άδικο κρυφά, έξω από τα μέτρα Μαρίνα Δημήτρουλα Αγαπημένο μου πουλί τώρα που αλλάξαν οι καιροί σου στέλνω με τα κύματα όλα σου τα φταιξίματα Ηλιάννα Λυκούδη Μην κοιτάς που τελειώνει το έργο είναι νύχτα κι ο χρόνος σωπαίνει...

Αυτό το βράδυ, δεν υπάρχει ταλέντο να διχάσει τη μοίρα μας...

Ο αναγνώστης και η αναγνώστρια της ελληνικής μετάφρασης δεν διαβάζει μόνο τα ποιήματα του Τζιμπράν Σαάντ, αλλά γίνεται κοινωνός συριακών ιστοριών, εθίμων και παραδόσεων, περπατά στους δρόμους συριακών πόλεων που ο ποιητής ξαναδημιουργεί με τις λέξεις του, ακούει βομβαρδισμούς, κλαίει για τους νεκρούς του πολέμου,

Ο Όμηρος Αρτεμίου μεγαλώνει στη Λύση, ένα ζωντανό αλλά ταραγμένο χωριό της κυπριακής υπαίθρου, την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ και των πρώτων χρόνων της ανεξαρτησίας...

Ένας διανοούμενος πενηντάρης που μοιάζει με τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο ζει ολομόναχος σε ένα σπίτι που έχει μόνο βιβλία και διάφορα άλλα ύποπτα πράγματα...

Η Λάουρα Πρατς, μεσίτρια, σε μια προσπάθεια να ανελιχθεί επαγγελματικά, αποφασίζει να θυσιάσει τις καλοκαιρινές της διακοπές και να ταξιδέψει στην Αγγλία για να κάνει εντατικά μαθήματα στη γλώσσα...

Όταν η ψυχή φεύγει, μια άσπρη πεταλούδα στριφογυρίζει γύρω από μια φλόγα δίχως να μπορεί να ξεκολλήσει...

Οικείο και ανοίκειο...

Ο Μικροραμφούλης είναι ένα τόσο δα πουλάκι που ζει πάνω σε έναν… ιπποπόταμο! Είναι περήφανος για τον μεγάλο του φίλο, τόσο που προσπαθεί να του μοιάσει, γρυλίζοντας, μάλιστα, δυνατά σαν αυτόν...

Βόρεια Ιρλανδία, δεκαετία του ’90...

κρεβάτι γεμάτο λουλούδια κλειστά παραθυρόφυλλα μα τα διαπερνάει το φως ένα τέλος που δεν θα έρθει ποτέ φθηνά τσιγάρα με καφέ με δυο ζευγάρια χέρια για παρέα παράνομες αλκοολικές σκέψεις σε εποχή ποτοαπαγόρευσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες να γεμίζουν τους τοίχους με έρωτα νύχτες λουσμένες με τα φώτα της σιωπής κορμιά κόμποι ναυτικοί σπίτι δίχως χρώματα στους τοίχους τα χρώματα είναι για αυτούς που δεν έχουν δικά τους λέξεις καταργούνται και γεννιούνται άλλες γιατί οι υπάρχουσες δεν αρκούν πολλαπλασιασμός ανθρώπινων αισθήσεων διαίρεση καθημερινός τρόπος ζωής εποχή του διαφωτισμού σαράντα χρόνια μετά κάποια θα έλεγαν ότι η ζωή τους είναι κινηματογραφική δεν είναι όμως γιατί δεν θα τη ζήσουν ποτέ...

Η Στέλλα περιμένει τη μεταφορική...