Στην πατρική κατοικία της Άννας Όσπελτ στέκει ένα δέντρο...

Κάτω από την πέτρα μ...

Φεύγοντας από το σπίτι σου και μπαίνοντας στο αεροπλάνο, άρχισα να γράφω αυτό το γράμμα για να σε έχω μαζί μου στο ταξίδι, πριν φτάσω στο σπίτι μου και μου ανοίξεις, κρατώντας στα χέρια σου το γράμμα που δεν σου έχω γράψει ακόμα, ζεσταίνοντας πάλι το λάθος σπίτι, αυτό το σπίτι δίχως δωμάτια που λέμε ότι ζούμε ενώ έχουμε μεταναστεύσει κι οι δύο σε έναν παγωμένο διάδρομο, με τον αέρα να αλλάζει την ώρα και να στεγνώνει το μελάνι από το πρώτο μας γράμμα, τρυπώντας τους τοίχους που τρέχουν στα μάτια μας...

Απουσία οξυγόνου Η ...

μικρό μου αντίβαρο ...

Αγωνίστηκα να γράψω ένα σημαντικό βιβλίο...

Σε προσμένω σαν Ομορφιάς πανηγύρι Το στήθος γυμνό...

Αν δεις στον ύπνο σου κλειδί, περιστρέφεσαι συνέχεια γύρω από μια έλλειψη...

Το καλύτερο μυθιστόρημα όλων των εποχών προτείνει μια γκροτέσκα και ακραία προέκταση των θεωριών συνωμοσίας όπως το «παράλληλο κράτος» και τις συνδυάζει με θρύλους για τσιγγάνους, παρανόμους και αντικομμουνιστική αντίσταση στα βουνά...

Ποιητές: Μπόγιαν Βά...

Τι κοινό έχουν ένας νάνος και μια στριπτιζέζ, ο μυστήριος ήχος μιας τρομπέτας, η Λουντμίλα που πλέκει ένα δίχτυ γύρω της; Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς θα νιώθατε αν ήσασταν γυαλί, γυαλί το οποίο οι ξυλουργοί κουβαλάνε μέσα στον θόρυβο της πόλης; Κι αν κάποιος από εμάς σκοτωθεί, πώς ή καλύτερα ποιος θα συνεχίσει την αφήγηση; Μεταξύ πεζού και ποίησης, ονείρου και πραγματικότητας, τα είκοσι δύο κείμενα της συλλογής, συνθέτουν παράδοξους, κωμικοτραγικούς κόσμους, όπου τα απλά και καθημερινά αποκτούν άλλη διάσταση, κι όπου η ένταση της αφήγησης καθρεφτίζει την ένταση ή αδυναμία, της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης...

Το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης φιλοδοξεί να βοηθήσει τους αναγνώστες να ανακαλύψουν τη «νεαρή» ευρωπαϊκή λογοτεχνία, αυτή που «μεγαλώνει» σε κάθε γωνιά της ηπείρου μας, αυτή που θα συντελέσει στο να κατανοήσουμε καλύτερα τους Ευρωπαίους φίλους και γείτονές μας, να αναπτύξουμε την ενσυναίσθησή μας, και να ανακαλύψουμε άλλα σύμπαντα που βρίσκονται τόσο κοντά μα διαφέρουν τόσο πολύ...

«Δεν με πληρώνουν για να είμαι σύζυγος και πατέρας» αγανακτεί ο Αντρέι, ενώ η Νατάσα του απαντά «Να σε βλέπω να βγαίνεις από το γυαλιστερό σου αυτοκίνητο, να παίζεις με τα κλειδιά σου γεμάτος από το Εγώ σου, και να περπατάς λες και δεν έχεις καμία έννοια σε αυτό τον κόσμο...

Το σαλόνι μας είναι ένα στοπ καρέ, ένα στιγμιότυπο ταινίας...

Τα διηγήματα αυτά είναι μια σύνθεση από εικόνες μοναχικών ανθρώπων, που συνάντησα περπατώντας στους δρόμους...