Όταν αφήσεις το ποτάμι να κυλήσει μέσα σου, να γκρεμίσει στερεότυπα, να φανερώσει κρυμμένες πτυχές, τα θέλω που έχεις καταπνίξει, τα πρέπει που έχεις ασπαστεί, τις μάσκες που έχεις φορέσει, τους ρόλους που έχεις υποδυθεί...

Ο θάνατος είναι το μη αποφασίσιμο της ζωής...

Κάτι φορούν τα γυμνά ποιήματα...

-

μες τις ρυτίδες των ...

Όταν ο Αδάμ έμπηξε τα δόντια του στο μήλο, μια παραδεισένια αίσθηση τον κατέκλυσε...

Σπουδή στον Harold Pinter Εκτός από αυτό, αυτό που κρύβεται στην καρδιά του κυκλάμινου, που ξενυχτάει στα μάτια του ξένου, που δραπετεύει στο δρολάπι, που κουρνιάζει στα έρημα καρνάγια, που αφουγκράζεται τα έγκατα της απόγνωσης, εκτός από αυτό, ουδόλως συντρέχει λόγος ανησυχίας, μαμά...

Τότε Τότε δεν ήξερα πόσο ύστερα μετά από κάθε ακριβώς περίσσευε...

Κατά βάθος μοιάζουμε με τα δέντρα κατά το ήμισυ ρίζες κατά το ήμισυ άνεμος...

Όπως όλοι οι δρόμοι των Βερσαλλιών, έτσι κι η οδός Δεξαμενών είναι έρημη και σιωπηρή από το πρωί...

-

Απ’ των ματιών μας τα ρείθρ’ αναθάλλει το κατακερματισμένο του κόσμου κορμί...

-

Ωροσκόπιο Μυρίζει...

Μέσα μου νιώθω ένα άγριο κενό Έχω βδομάδες μήνες χρόνια να ηρεμήσω, αν υπήρξα ήρεμη ποτέ Λύγισέ με κυριάρχησέ με εξαπάτησέ με, μόνο μη σωπαίνεις Δάκρυα κόκαλα σάλιο, ιστοί ούρα σπέρμα, αυτά υπάρχουν μέσα μου Η ζωή μου δεν διαφέρει από τη ζωή άλλων ανθρώπων Κι ό,τι απομένει είναι πάντα απαλό *** Δεκατρείς ιστορίες για την υφή, το βάρος και το μέγεθος αυτού που απομένει όταν οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν μετεωρίζονται στο κενό...