Ποιες εξελίξεις σημάδεψαν τη Ρωσία την περίοδο 1903-1953; Τι ακριβώς συνέβη στη Μόσχα κατά το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου; Ποιες εναλλακτικές πολιτικές λύσεις υπήρχαν προκειμένου να μην επικρατήσουν οι μπολσεβίκοι; Πώς μεγαλούργησε η οικονομία της αγοράς το διάστημα 1921-1928 ή αλλιώς την περίοδο της ΝΕΠ; Πώς μεταμορφώθηκε η ρωσική οικονομία με τα δύο πρώτα πεντάχρονα πλάνα (1928-1937); Πώς ο Στάλιν έχτισε δεκάδες πόλεις σε εντελώς αφιλόξενες περιοχές; Πόσο απόλαυσαν οι Ρώσοι αγρότες την κολεκτιβοποίησή τους; Πόσο συνεργάσιμοι ήταν οι Ουκρανοί χωρικοί από το 1930 έως το 1933; Με ποιους μηχανισμούς εξασφαλιζόταν η κοινωνική κινητικότητα στη σοβιετική επικράτεια; Ποιες κοινωνικές τάξεις αναγνωρίζονταν στο σταλινικό καθεστώς; Πώς επηρέασε τις γυναίκες το προχωρημένο οικογενειακό δίκαιο και η φίμωση των κληρικών; Γιατί οι υπηρέτριες δεν καταργήθηκαν στις πόλεις; Τι λογής λογοτεχνία διάβαζαν οι υποψιασμένοι πολίτες και ποιες ταινίες έβλεπαν; Πόσο βαθιά επιρροή άσκησαν νεωτερικοί δημιουργοί όπως ο Τάτλιν, ο Μαλέβιτς, ο Στανισλάφσκι, ο Μεγερχόλντ και ο Μαγιακόφσκι; Πόσο πλατιά ήταν η διάδοση της τζαζ; Ποια τραγούδια αγαπήθηκαν μέχρι το 1953; Πόσο αντισημίτες είναι οι Ρώσοι; Πώς γινόταν μια σύλληψη στη Μόσχα από την πολιτοφυλακή και τι την ακολουθούσε; Ποιοι πολίτες αγγίχτηκαν από τις ευρείες διώξεις του έτους 1937; Πόσο υπέφεραν οι εγκλωβισμένοι κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ (1941-1944); Πόσο κοντά έφτασε ο Χίτλερ στην κατάληψη της Μόσχας το 1941; Πόσο ηρωικός ήταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος; Ποιες κατηγορίες κρατουμένων επιβίωναν στα στρατόπεδα εργασίας της Κολιμά; Πώς επηρεάστηκαν οι προνομιούχοι της Μόσχας από την τελευταία πλεκτάνη που στήθηκε μέσα στο σταλινικό καθεστώς ή αλλιώς από την υπόθεση των γιατρών; Τι είδους σκηνές εκτυλίχθηκαν τις πρώτες μέρες μετά τον θάνατο του Στάλιν; Απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα (και σε πολλά ακόμη) δίνονται μέσα από την οπτική γωνία και το ημερολόγιο του εξοργιστικά καλότυχου γιατρού Ροντιόν Αντόνοβιτς Σαβίριν, σ’ ένα μυθιστόρημα που αρχίζει σαν τον Δόκτορα Ζιβάγκο και μετατρέπεται σε φυγόκεντρη κοινωνική τοιχογραφία με άφθονες ξεκαρδιστικές σκηνές...

Θὰ προσπαθήσω κατὰ τὸ δυνατὸ νὰ δώσω μιὰ περιγραφὴ τῶν πρώτων χρόνων τοῦ αἰώνα μας, γιὰ νὰ πάρουν οἱ νέοι μιὰν ἰδέα τῆς τότε ζωῆς ἀλλὰ καὶ οἱ παλιοὶ νὰ θυμηθοῦν τὰ παιδικά τους χρόνια...

Στο νεκροταφείο ζώων λαμβάνει χώρα μια τυμβωρυχία...

ἀφοῦ τό συναίσθημα ἔρχεται πρῶτο αὐτός πού προσέχει ἔστω καί λίγο τή σύνταξη τῶν πραγμάτων ἀπόλυτα ποτέ του δέν θά σέ φιλήσει· ἀπόλυτα νά ’μαι τρελός τώρα πού ἡ Ἄνοιξη εἶναι ἐδῶ τό αἷμα μου ἀποδέχεται, καί τά φιλιά εἶναι καλύτερη μοίρα ἀπ’ τή σοφία στ’ ὁρκίζομαι κυρία σ’ ὅλα τά λουλούδια...

Η Πόλη της μάθησης είχε μια απόμακρη όψη κι εκείνος είχε χάσει κάθε συναίσθημα απέναντί της...

-

Ήταν μικρό και χνουδωτό – κουτάβι πόσο μοιάζει! Και τ’ ορφανό λυκόπουλο βοσκός στη στάνη μπάζει, να τ’ αναθρέψει σαν σκυλί με τ’ άλλα του παρέα...

-

-

-

-

-

-

Μια φαντασμαγορική πιρουέτα λίγο πριν την εξάρθρωση, μια αεροβική δίχως αντίκρισμα, ένας απεγνωσμένος αυτοσχεδιασμός εν ου παικτοίς, μια ζεϊμπεκιά εξευμενισμού για το θαύμα των θαυμάτων...

Είναι, λοιπόν, ο θάνατος των άλλων κατ'' αναλογίαν προσβάσιμος, με την έννοια ότι μαθαίνουμε με επαγωγικό τρόπο πως οι άνθρωποι αναποδράστως φεύγουν για πάντα...