Νεφέλη

Ένα συμβολαιογραφείο γίνεται το σκηνικό όπου διάφοροι άνθρωποι μπαινοβγαίνουν, αφήνοντας ο καθένας πίσω το βάρος της δικής του ιστορίας, της δικής του υπογραφής πάνω στο χαρτί...

Η «Δασκαλόπετρα» είναι το πέμπτο ποιητικό βιβλίο του Ορφέα Απέργη (Αθήνα, 1974)...

Γνώρισε τις τέσσερις εποχές του χρόνου μέσα από τρίστιχα ποιηματάκια (χαϊκού)! Νέο σπιτικό – με κάθε του κλαδάκι και πιο άνοιξη...

Ο Μαίτρ πισωπατά δύο βήματα και κάνει κομψή ρεβεράντζα παραχωρώντας ευγενικά την θέση του: Το λευκό πυροτέχνημα ελύτης-ελύτης διασχίζει όλο χάρη το θολό και γκρίζο γαλάζιο του Φεβρουαρίου κι ανατινάζεται αλυσιδωτά ξανά, και ξανά, ανοίγοντας σαν φαντασμαγορικό άνθος...

Ένα σπίτι γεμάτο φίδια και φαντάσματα...

Αλλάζει ο κόσμος και πρέπει ν’ αλλάζει ο τρόπος μας που γράφουμε ποιήματα είναι το κλειστό δωμάτιο πολύ πια σκοτεινό, ο αέρας μυρίζει μούχλα κι αποφορά αφώτιστης γωνιάς δρόμου στη μέση νύχτα και το χέρι μας, το χέρι μας αγγίζει μόνο το άλλο μας χέρι – δεν αρκεί ούτε στην αίσθηση που αφήνει η αφή, ούτε στο σχέδιο που κάναμε για τον εαυτό μας, για τον κόσμο, μέσα σε τετραγωνισμένα μέλλοντα ακριβείας υπάρχει τρόπος; θα μου πεις· υπάρχει, δεν υπάρχει, πρέπει να υπάρξει, αλλιώς γιατί ανησυχούμε για τις μέλισσες που φθίνουν και πλέον δεν θα δίνουν επικονίαση στην ανθισμένη μας φαυλότητα ο κόσμος όλος ξέρει πως δε χωράμε πια σ’ αυτόν τον κόσμο, οπότε λέω να στρέψουμε το βλέμμα μας σε κάποιον έστω λίγο κι αφιλόξενο ουρανό, αρκεί να κρατιόμαστε σφιχτά – το σκοτάδι όλο θα πυκνώνει μέσα κι έξω απ’ τις λέξεις, αγάπη μου...

Στέκονται γυμνοί μπροστά από παράθυρα, γεννούν ψάρια, με το ένα πόδι στο νερό και το άλλο στη λάσπη, δίπλα από τοστιέρες, λάμπες, φωτοτυπικές μηχανές, κρατώντας στο ένα χέρι κόκαλα και στο άλλο μισοφαγωμένα μπέργκερ, ακροβατώντας από πάσσαλο σε πάσσαλο, μεταξύ γης και ουρανού, μεταξύ ενός «και» κι ενός «τζ̌αι», μισοί πουκάμισο μισοί νυχτικό, κωμικοτραγικοί, ονειρεύονται ψάθινα καπέλα κι ευτυχισμένους γονείς, φαντάσματα που ενώθηκαν στα μισά του δρόμου, άνθρωποι εξαφανισμένοι που μόλις εμφανίστηκαν...

-

Όλοι οι άνθρωποι μαζί, καταναλώνουμε πάνω από 300 εκατομμύρια τόνους πλαστικού κάθε χρόνο...

«Καμία κραυγή οδύνης δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την κραυγή ενός ανθρώπου»...

Η αρχιτεκτονική είναι η πιο αναγκαία από τις τέχνες, πιθανώς η πιο αναγκαία για τη φυσική μας επιβίωση...

Yπάρχει πάντοτε η εκδοχή το μοιραίο να μην έχει, ίσως, περιστασιακό ένδυμα...

Ήταν µικρό και χνουδωτό – κουτάβι πόσο µοιάζει! Και τ’ ορφανό λυκόπουλο βοσκός στη στάνη µπάζει, να τ’ αναθρέψει σαν σκυλί µε τ’ άλλα του παρέα...

Τις τελευταίες δεκαετίες –κυρίως από τη δεκαετία του ’70 και ύστερα– οι αφηγήσεις που σχετίζονται με τους γέροντες-μοναχούς του Αγίου Όρους, και γενικότερα με τους γέροντες και τους στάρτσι, έχουν ευρύτατη διάδοση, και ο γεροντισμός έχει γίνει μία από τις πιο σημαντικές μορφές με τις οποίες εμφανίζεται ο θρησκευτικός λόγος στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης...

Μια πανδημία, μια επέτειος, μια εθνική επιτροπή (που λίγο, έως καθόλου, απέχει από την Επιτροπή 2021 για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση): άσπονδοι φίλοι κι επιστήθιοι εχθροί, όλοι γύρω-γύρω από τη δαιμόνια Πρόεδρο της Επιτροπής, βρίζονται κι αγαπιούνται, ψηλώνουν και κονταίνουν, γράφουνε και σβήνουνε, δένουνε και λύνουνε, ενώ ένα εθνικό όνειρο αιώνων ετοιμάζεται να πραγματοποιηθεί...