Εκδόσεις Συρτάρι

[…] Διασταυρώθηκαν τα ξίφη των μαχητικών καυσαερίων στον ουρανό της νότιας επαρχίας πάνω ακριβώς από τον άγνωστο ταριχευμένο στρατιώτη και τον εύθραυστο δρομέα που μόνιμα ακίνητος κόβει το νήμα της ιλιγγιώδους ζωής μας...

Γιατί το σύμπαν είναι μια μήτρα...

Συνήθως μόνοι βαδίζουμε...

Δρόμοι που μαρτυρούν την απουσία τους, χωρίς βλέμμα ή νεύμα ανθρώπου...

Τη λένε Άννα, Μυρτώ, Νίκη, Ανθή, Ελένη, Ζωή, Λίνα, Μάχη...

Πέρασε ένας μήνας, μέχρι να αποφασίσει να χρησιμοποιήσει όλη την άδειά του και να μείνει σπίτι, για να συνέλθει, για να μπορεί πλέον να κοιτάζει τους συνανθρώπους του στα μάτια...

Αγαπητέ αναγνώστη, λόγω δικής μου απροσεξίας κάποιοι από τους ήρωες ξέφυγαν της προσοχής μου και δραπέτευσαν από το χαρτί...

Ξεφυλλίζω εδώ και μέρες το τετράδιο των διακοπών...

Να το πιστέψεις! Ήρθε η στιγμή να καταρρίψουμε μύθους και ανακρίβειες...

Θυμάμαι! Θυμάμαι! Τα όργανά μου αντηχούν τη φωνή σας εκ βαθέων...

Κι απόψε εδώ...

Ποιων στοχασμών η αλήθεια, ποια έξαρση ψυχής μ’ οδήγησε σε τούτη την απόφαση ζωής, σ’ αυτό το μονοπάτι; Γιατί νηφάλια σκέψη δεν μπορεί στη μοναξιά να σε πλανεύει, σε αδιέξοδα να σε γυρνά κι εσύ να τ’ αποδέχεσαι χωρίς αντίσταση, δίχως παράπονο και καταφρόνια...

Όλα αλλάζουν...

Αυτά τα ερωτήματα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας...

Πόσες ήταν οι μούσες δεν μπορώ να θυμηθώ...