Προ­ϊ­όν συγ­γρα­φής από μια εξαι­ρε­τι­κή ομά­δα έγκρι­των ιστο­ρι­κών, η πέ­μπτη έκ­δο­ση του Η τέ­χνη του 19ου αιώ­να: Μια κρι­τι­κή ιστο­ρία πα­ρου­σι­ά­ζει έγ­χρω­μα έρ­γα τέ­χνης σε όλες τις σε­λί­δες του, νέ­ες εισα­γω­γές σε κά­θε κε­φά­λαιο, δι­ε­ρευ­νή­σεις των αντι­λή­ψε­ων-κλει­δών και χρή­σι­μη εκ­παι­δευ­τι­κή στή­ρι­ξη...

Φθινόπωρο και ο Θανασάκης είναι στα κάτω του...

Σκάκι, φεμινισμός, εθισμός: μια συναρπαστική ιστορία ενηλικίωσης που κόβει την ανάσα μέχρι τη δραματική κορύφωσή της, η οποία έχει χάρη ανάλογη με το να κάνεις ματ σε τέσσερις κινήσεις...

Μια μικρή φάρμα στο Κάνσας...

Μια κυνική ρεπόρτερ, μαγεμένη από έναν νεοφερμένο στη μεγάλη πόλη...

Ο πρώτος πολίτης της Μετρόπολις, γονάτισε αλλά δεν ηττήθηκε ακόμα...

Ένα κορίτσι από μια μικρή πόλη, τσακισμένο από τη γνώση ότι ο παιδικός της φίλος είναι ο Άνθρωπος από Ατσάλι...

Μία σπάνια έγχρωμη έκδοση, σημείο αναφοράς για τον ανεπίσημο νεοελληνικό πολιτισμό...

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μετρονόμος η βιογραφία του δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Γιάννη Μωραΐτη όπως την κατέγραψε ο Γιώργος Αλτής, μελετητής του λαϊκού τραγουδιού και μπουζουξής ο ίδιος...

Ελληνικό τραγούδι, μεν, οικουμενικού χαρακτήρα, δε, το θεοδωρακικό τραγούδι, όταν άγγιξε τους λαούς που επικοινώνησαν μαζί του...

Πώς μπορεί η επίσκεψη σε μουσεία, πινακοθήκες και χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς να αποτελέσει, πέρα από αφορμή για ψυχαγωγία, κίνητρο δημιουργικής επικοινωνίας και συναλλαγής του επισκέπτη με τον υλικό και άυλο πολιτισμό; Πώς δύνανται οι χώροι αυτοί να αποτελέσουν μέσα αισθητικής απόλαυσης και ταυτόχρονα γνώσης, βιωματικής προσέγγισης για τους επισκέπτες και ειδικά για τα παιδιά; Οι συγγραφείς του βιβλίου προτείνουν τον τρόπο της δημιουργικής γραφής...

Το βιβλίο αναφέρεται στη δημόσια τέχνη και στη διεύρυνση της συσχέτισής της με τη δημόσια σφαίρα, αποτέλεσμα της διεύρυνσης των ίδιων των καλλιτεχνικών μέσων και μεθόδων...

Γνήσιος λαϊκός δημιουργός, εν πολλοίς αυτοδίδακτος, γι` αυτό και γοητευτικός δάσκαλος, που με δάνεια από την παράδοση εξοφλεί το μέλλον...

Στις ιδιωτικές του συζητήσεις ο Χέλμουτ Πλέσνερ συνήθιζε να χαρακτηρίζει τη μουσική ως summum humanum, ανθρώπινη κορύφωση, αναγνωρίζοντας τη θεμελιώδη σημασία της τέχνης αυτής για τη φιλοσοφική ανθρωπολογία και βλέποντας σε αυτήν το κλειδί για την επίλυση αισθητικών και φιλοσοφικών προβλημάτων...

Το «Εθνικό Θέατρο» (ή «Βασιλικόν Θέατρον», όπως ονομαζόταν σε ορισμένες περιόδους) ανέπτυξε καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του έντονη και αξιόλογη δραστηριότητα αναφορικά με τις παραστάσεις της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, γεγονός που είχε ως συνέπεια τη δημιουργία ιδιαίτερης σκηνοθετικής και υποκριτικής «παράδοσης», τα ουσιαστικότερα γνωρίσματα της οποίας συνδέονταν με τη μεγαλόστομη εκφορά του λόγου, την ηχηρή και καθαρή άρθρωση (που έφτανε ωστόσο ενίοτε στα όρια της στομφώδους απαγγελίας), καθώς επίσης και τις υπερβολικές κινήσεις του άνω μέρους του σώματος, που έφταναν στα όρια της τυποποίησης...