Κυπριακή λογοτεχνία

ΑΙΣΩΠΟΣ Στην αγορά, στην αρχαία Ελλάδα όπου γίνεται δημοπρασία δούλων, ένας ιδιαίτερος και πολύ δημοφιλής δούλος, ο Αίσωπος, γίνεται αντικείμενο παζαριού...

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, όπου το παγκόσμιο σύστημα βρίσκεται σε αβεβαιότητα και αναταραχή, καθώς τα νομικά συστήματα ανά τον κόσμο καταρρέουν το ένα μετά το άλλο, προμηνύοντας το τέλος του πολιτισμού, ο αινιγματικός Μάικλ θα αδράξει την ευκαιρία και θα γίνει ιδιοκτήτης μιας εκ των μεγαλύτερων εταιρειών στον κόσμο, της “ΝΕΜΕΣΙΣ”...

To συλλογικό αυτό έργο αποτελεί το έκτο βιβλίο της σειράς «Πηγές της Κυπριακής Γραμματείας και Ιστορίας» υπό τη γενική επιμέλεια του Πασχάλη Μ...

-

Η ποιήτρια Μαρία Χατζηευσταθίου µε την ιερότητα της θρησκευτικής συνείδησης που την διακρίνει παρουσιάζει τη δική της ποιητική παράκληση προς τον Θεό, ζητώντας να βοηθήσει τους ανθρώπους ν’ αποδράσουν από την οδυνηρή πραγµατικότητα µέσα στην οποία ζουν...

Όλα ξεκίνησαν μέσα στο μυαλό του συγγραφέα, όταν τρείς φαινομενικά άγνωστοι μεταξύ τους απάγονται και κρατούνται αιχμάλωτοι μαζί με τη γυναίκα με το παράξενο όνομα Κοραμά...

Η Μαρία Χατζηευσταθίου αντλεί την έµπνευση της ιερής ποιητικής δηµιουργίας από το πολύχρωµο φυσικό τοπίο...

Χώρα μου είσαι Κι ας ήξερα ελάχιστα για σένα Ένα όνομα, μια διεύθυνση μια ταυτότητα επιτηδεύματος Μα μόλις σ'' αντίκρισα εκείνη μόνον τη στιγμή στο χίασμα το φοβερό του ανθρώπου και του κόσμου η άφραστη μου δόθηκε ομορφιά δώρο αναίτιο κι ας σωριάζονταν με πάταγο άνθρωπος, μαζί, και κόσμος θρύμματα ερημικά τριγύρω μου...

Η λεμονιά της Ρουθ δημιουργήθηκε μέσα από μια (αυτοεθνογραφική) εξερεύνηση του μυθολογικού μοτίβου της κατάβασης στον Κάτω Κόσμο, και μέσα από τη διάβαση ενός μεθοριακού τοπίου όπου κάθε σημείο εισόδου είναι ένα άλμα προς την αναδιάρθρωση του εαυτού...

Η απόπειρα βιασμού μιας γυφτοπούλας, σε έναν καταυλισμό Ρομά, ενθάρρυνε το θύμα να εγκαταλείψει την οικογένειά του...

ΜΝΗΜΗ Όταν νύχτωνε και πλέναν οι κοπέλες τα ντροπαλά τους στήθη γνέφαν στο φεγγάρι και του μιλούσανε...

«Η γης δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν,» είχε γράψει κάποτε ο μεγάλος Σεφέρης...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ σημαδεύτηκαν από μια διπλά ξεριζωμένη γυναίκα, την υπέροχη μάματσκά μου, που υπέφερε γιατί ήταν ξένη...

Μη φοβού, μονάχα αγάπα∙ τις αξίες σου, τον συνάνθρωπό σου, τον τόπο σου και τη Μεσόγειο, που σας φιλάει απαλά ολημερίς κι ολονυχτίς...

Όταν πλέκουμε ένα όνειρο, χρησιμοποιούμε το μυαλό μας σαν σμίλη και την ψυχή μας σαν κουβάρι...