Τι απομένει όταν δύο επαγγελματίες κλέφτες παγιδεύονται σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει πια τίποτα να κλέψεις – ούτε ελευθερία, ούτε βεβαιότητες, ούτε το παρελθόν σου; Ο Τομ και ο Τζέρι, δύο άντρες με κοινή ζωή και σκοτεινό παρελθόν, βρίσκονται κλεισμένοι για μήνες σε ένα διαμέρισμα, την ώρα που ένας φονικός ιός σαρώνει τον πλανήτη...

Δύο ηλικιωμένες γυναίκες διασταυρώνονται κατά τύχη με δύο μεσήλικες, γυμνιστές, σε μια παραλία...

«“Το αίμα τραβά το αίμα”...

Η αλήθεια είναι ότι δεν πιστεύω πως θα γυρίσει...

Ο θεατρικός μονόλογος «Ιλαριοπούλα» είναι μια αληθινή συγκλονιστική ιστορία που συμβαίνει στην Κρήτη του 19ου αιώνα, μια γυναίκα αφηγείται την πορεία της: από την ευτυχία του τόπου της στη φρίκη της αιχμαλωσίας και τον πόνο της εξορίας Πρόκειται για την Ιστορία της Κατερίνας Λάριου – Μοσχάκη (προγονής της Ευτυχίας Μοσχάκη) που ζει σε ένα πανέμορφο χωριό της Κρήτης τον Μέρωνα Αμαρίου και περιγράφει τη βίαιη αρπαγή της από τους Τούρκους το 1823 σε ηλικία 22 ετών, την πώλησή της ως σκλάβα στον Σύριο μπέη, τη ζωή της στο χαρέμι, τη γέννηση δυο παιδιών, τη μυστική της απόδραση και επιστροφή στην Κρήτη, μέχρι τη συγκλονιστική συνάντηση στα γεράματα με τον εξισλαμισμένο γιο της που έρχεται να κάψει το χωριό της — έναν Τούρκο στρατηγό, που αναγνωρίζει στη γερόντισσα του χωριού, τη μάνα που νόμιζε πως έχασε για πάντα...

Ο τίτλος αυτού του βιβλίου φέρει εντός του μια αντίφαση, έναν γρίφο: Η ψυχή κυριεύθηκε; Ποιος την αιχμαλώτισε; Ο θάνατος; Η λήθη; Οι ίδιες της οι επιθυμίες; Ή μήπως πρόκειται για μια εθελούσια παράδοση, μια κάθοδο στην ύλη για χάρη της εμπειρίας και της αναγέννησης; Ταξιδεύοντας στις σελίδες του, δεν θα δώσουμε απαντήσεις· θα θέσουμε ερωτήματα...

Ένας άντρας, την ημέρα των εξηκοστών γενεθλίων του και περιμένοντας τους καλεσμένους του, «εξομολογείται» τις σκέψεις του...

-

Ένα ζευγάρι συνταξιούχων, μια συνηθισμένη μέρα, στο καθιστικό τους...

Συνήθως μια ιστορία πρέπει να είναι είτε δραματική, είτε κωμική, γενικά να έχει μια ταυτότητα. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για θέατρο. Στο θέατρο μάλιστα, οι ιστορίες είναι για το τώρα ή για το παρελθόν. Ποτέ δεν είδα μια ιστορία για το μέλλον, έστω το κοντινό.

-...Η μορφή του κόσμου που ζούμε αλλάζει μέρα με τη μέρα. Όμως η αλλαγή αυτή δεν είναι καθολική, και δεν γίνεται προς την ίδια κατεύθυνση. Για τις μεγάλες και πλούσιες χώρες ή άπλα της γης ίσως να στένεψε με την υπερηχητική κατάκτηση των αποστάσεων και τα δαιμονικά δίχτυα των τηλεπικοινωνιών.

Άωρος είναι εκείνος που δεν έχει ωριμάσει, που δεν έχει μαζέψει αρκετές ώρες στη ράχη του, ενίοτε και ο παράταιρος...

Στο βιβλίο «Μονόλογοι των συνόρων»//«BorderTongues», η Χριστιάνα Λαμπρινίδη δίνει φωνή στα ορατά και αόρατα όρια του κόσμου μας μέσα από επτά δίγλωσσους (Ελληνικά-Αγγλικά) θεατρικούς μονολόγους...

Ιστορία που διαδροματίζεται σε χωριό της Κύπρου, κατά τη δεκαετία του 1950...

-