ΤΑ ΣΥΝΤΟΜΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ του Μάριου Χάκκα δυστροπούν στην ταξινόμησή τους εδώ ή εκεί...

- Αν σας έπιανε ένα φανάρι στον δρόμο από το σπίτι σας ως εδώ, δεν θα βρισκόσαστε απέναντί μου...

Κυκλοφορώντας άλλοτε σε περιοχές του «τότε», σπανιότερα σε ατραπούς του «μετά» κι επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην επικράτεια του «τώρα», συναντιέμαι με παίχτες ασύμμετρων παιχνιδιών, συμμετέχω σε δείπνα όπου θα κλείσουν ανοιχτοί λογαριασμοί του παρελθόντος, περιπλανιέμαι στα άγρια μονοπάτια της ζούγκλας του Μεξικού, μετέρχομαι μετακομίσεις, παρασύρομαι από την Ίμα τη γλυκόλαλη Περουβιανή, εγκαθίσταμαι για σύντομα χρονικά διαστήματα στις αυλές της ανέχειας, ανακαλώ τον έρωτα σε ανεμοδείχτη εκκλησιάς μικρής πολιτείας, ενώνω τη δική μου φωνή με εκείνες των δικών μου τεθνεώτων, παρακολουθώ την ιδιότυπη πασαρέλα πήλινων –τάχα μου!– σωμάτων, σκιάζομαι από δήθεν αθώες φωτογραφίες, υποκύπτω στη γοητεία της καθυστερημένης εκδίκησης… Τελικά, πρέπει κάποιος να μιλήσει και για τον θείο Σάκη… Εγώ! – αποφασίζω...

Η συλλογή αποτελείται από δέκα διηγήματα και μια νουβέλα...

«...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ σημαδεύτηκαν από μια διπλά ξεριζωμένη γυναίκα, την υπέροχη μάματσκά μου, που υπέφερε γιατί ήταν ξένη...

Οι γυναίκες, στις είκοσι δύο ιστορίες του βιβλίου, με διαφορετικές ηλικίες και προσδοκίες, από διαφορετικό περιβάλλον και κοινωνικό υπόβαθρο, με ανισοβαρείς άμυνες και αντοχές, δεν είναι πάντα αξιοθαύμαστες, ούτε είναι πάντα αξιολύπητες...

Η Αυτο-κοινωνιο-παραμυθία, λέξη φτιαγμένη από τρεις λέξεις, είναι μια αυτοβιογραφική ιστορία αγάπης φτιαγμένη από πολλά πρόσωπα, όπως όλες οι ιστορίες αγάπης - ποτέ δεν αφορούν μόνο τους πρωταγωνιστές τους...

-

Λίμνη της Φωτιάς, ονομάζεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννου η Μεσόγειος...

Στον Ψηφιακό Νάρκισσο οι αρχαίοι μύθοι αποκτούν μεταμοντέρνα αμφίεση και οι διαχρονικές αυταπάτες φορούν υπερσύγχρονα προσωπεία...

Ένα σώμα γοητευτικών κειμένων που διαπερνά με ευαισθησία, ομορφιά, ακρίβεια και έμπνευση όλα τα κοινωνικά ζητήματα, είτε με σύγχρονες περιγραφές είτε με αναφορές σε μύθους και περιβάλλοντα αλλοτινών εποχών...

Στην εξωτική πόλη των...

Ελπίζω να γίνει αποδεκτό το εγχείρημά μου να τροποποιήσω τις παραδοσιακές αφηγήσεις και παράλληλα θα ζητήσω συγγνώμη από όσες και όσους αισθανθούν όποια ανεπαίσθητη (ή έντονη) δυσαρέσκεια από την εναλλακτική εξέλιξη των αφηγήσεων που επιχείρησα...

Δεκαοκτώ ιστορίες δεμένες με μεταξωτά νήματα μεταξύ τους, που οι άκρες τους αγγίζουν άλλοτε τις μνήμες, άλλοτε τα όνειρα, άλλοτε την καθημερινότητα κι άλλοτε έναν φανταστικό κόσμο που εμείς οι ίδιοι φτιάχνουμε ή και που μπορεί να υπάρχει γύρω μας...