Το βιβλίο που κρατάτε αποτελεί μια πρώτη επαφή με το ευρύ κοινό...

Τέσσερις σουρεάλ ιστορίες μυστηρίου...

-

Το μη χρώμα του γύρω κόσμου, λες και μας λύτρωσε από τις σκέψεις...

Δεκατέσσερις ιστορίες γυναικών, όπου το ατοµικό, συχνά, διασταυρώνεται µε το συλλογικό...

Η δράση του ιστορικού διηγήματος εκτυλίσσεται στη ρωμαιοκρατούμενη ανατολική Μ...

Ύστερα άνοιξε και το παράθυρο, να αισθανθεί την πρωινή αύρα του Απρίλη και μέσα στην πρωτόγνωρη ησυχία της πόλης, την ώρα αυτή που άλλοτε άκουγε αυτοκίνητα και μηχανάκια, κοντινές ανθρώπινες ομιλίες έξω από τα μαγαζιά του δρόμου ή μακρινές εφηβικές φωνές από το σχολείο του παραδιπλανού τετραγώνου, τη ζωηρή αυτή ώρα που ο ήλιος βρισκόταν ακόμη στα χαμηλά σκαλοπάτια της ανηφορικής του κλίμακας, ο Μάρκος τώρα άκουγε μονάχα τους πανηγυρισμούς των χελιδονιών, που αξιώθηκαν την καινούργια, θερμή και φωτεινή μέρα, ικανή να τα χαρίσει ξέγνοιαστα πετάγματα, αέρινα παιχνιδίσματα, φτερουγίσματα ανέμελα και απρόσμενους έρωτες...

Μικρές ιστορίες ειπωμένες, μπορεί, από μια τρύπια χλαίνη κρεμασμένη στο καρφί της πόρτας, που τις νύχτες η τρύπα γίνεται στόμα και μιλάει με ανθρώπινη λαλιά...

Με μάσκες ή χωρίς, με εντατικές ή με απλές αντιβιώσεις, με ηρεμία ή με θυμούς, με έρωτα ή με το υποκατάστατό του σαν συντροφιά, αναζητήσαμε την έξοδο στον δρόμο, στην παραλία, δίπλα στο ποτάμι, μέσα στην καρδιά της πόλης, στο πάρκο, στο μονοπάτι του βουνού που οδηγούσε στην κορυφή για να αναπνεύσουμε...

«Σώπασε τη φωνή καπε...

Τρεις γυναίκες που ερωτεύτηκαν και βίωσαν την προδοσία...

-

Ένας ψηφιακά ολοκληρωμένος έρωτας, μα ανεκπλήρωτος στην αληθινή ζωή, ο κύριος Εικονογραφημένος, ένας χάρτινος ήρωας κόμικ που ζωντανεύει, ο Ιός της λογοτεχνίας που εξαπλώνεται σ’ όλο τον κόσμο επιθετικά μέσω μιας κονσόλας βιντεοπαιχνιδιών, δύο άντρες και δύο γυναίκες που ζουν τις περιπέτειες κινηματογραφικών χαρακτήρων, ο ήρωας αστυνομικός Μέρφι που είναι εγκλωβισμένος σ’ ένα δημοφιλές ηλεκτρονικό παιχνίδι της δεκαετίας του ’90, χάρτινοι ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του ’80 οι οποίοι μοιάζουν πιο ζωντανοί από ποτέ...

Βάδιζα γρήγορα πάνω στο πεζοδρόμιο, εντελώς χαμένη μέσα στις σκέψεις μου, ως τη στιγμή που ένιωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά… Ένα φορτηγό κατευθυνόταν προς τα πάνω μου, κοντεύοντας να ανέβει κι εκείνο πάνω στο πεζοδρόμιο...

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Φόβος στάθηκε για ένα λεπτό και κάρφωσε το βλέμμα του μακριά, σε εκείνο το λαμπερό και γεμάτο ζωή βασίλειο που πάντα ονειρευόταν να κατακτήσει...