Αναγνώστη εσύ, συνένοχε και κριτή, έλα μαζί στης μνήμης τα πέλαγα το υπέροχο, ταξίδι να επιχειρήσουμε...

Παρακολουθούμε μαζί με τους επιβάτες της κρουαζιέρας τις προσπάθειες των συνεργείων να ανελκύσουν μια μεγάλη λαμαρίνα του ναυαγισμένου Τιτανικού σε μία αποστολή στην οποία συμμετέχουν ειδικά σκάφη, βαθυσκάφη και διάσημοι συντελεστές...

-

Ο ήλιος του μεσημεριού πρέπει να καταργηθεί...

Δύο πατρίδες, το χωριό και το νησί...

Αγάπες δυνατές αγάπες κρυστάλλινες αγάπες του πολέμου αγάπες συντρίμμια! Μία νουβέλα και επτά διηγήματα εμπνευσμένα από πραγματικές ιστορίες ευτυχισμένου, ανεκπλήρωτου ή ματαιωμένου έρωτα στα χρόνια του απελευθερωτικού και του εμφυλίου πολέμου...

Μια συλλογή από ξεκαρδιστικές –και όχι μόνο– ιστορίες ‘τσέπης’, αρκετές από τις οποίες έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί για σύντομο χρονικό διάστημα στη σελίδα στο Facebook με το όνομα ‘Ξιπασμένες Νοικοκυρές’...

«Ήταν αργά τη νύχτα όταν άρχισε να κατεβαίνει κουτρουβαλώντας τα σκαλιά...

«Θα σταθώ σε όσα οι περισσότεροι προσπερνούν ή επιλέγουν να παραβλέπουν...

Στέκομαι στην πόρτα του σαλονιού, σημαδεύω με την καραμπίνα πρώτα εκείνη, πετάγεται από το κώμα, μαζί και τα λουλούδια της ταλαιπωρημένης πολυθρόνας, μαζί και τα φτερά του παγονιού από τη βεντάλια της, γεμίζει ο τόπος όλος πράσινα φτερά και μετά σημαδεύω τον Μίλτο, μια έκπληκτη κραυγή ακούγεται μόνο και μετά σιωπή και μετά η κάννη της καραμπίνας βολεύεται κάτω από το σαγόνι μου και τινάζω στο φριχτό χρώμα της ταπετσαρίας το κεφάλι μου και μετά σιωπή...

Σκόρπιες κουβέντες από τα καφενεία του γενέθλιου τόπου, όπως διασώθηκαν στη μνήμη ενός ωτακουστή, αλλά και ψίθυροι και σπαράγματα από μονολόγους εσωτερικής καύσης, συνήθως σε τρίτο πρόσωπο...

Επτά ιστορίες που ξεκινούν και τελειώνουν μ’ ένα ταξίδι...

«Μέσα από τα εθνεγερτήρια σαλπίσματα της 25ης Μαρτίου που βγάζει από τον λήθαργο τις προτομές των ηρώων στο Πεδίο του Άρεως, του Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων που αφυπνίζει την εθνικοφροσύνη στην ψυχή των νοικοκυραίων, της φωνής της μάνας μου που επιτάσσει ώρα φαγητού, ώρα ύπνου ή ώρα να πάρεις τα φάρμακά σου, μέσα σε τόσα πένθιμα σαλπίσματα, έχω κι εγώ τη δική μου τρουμπέτα με την οποία επικαλούμαι ανάστασιν νεκρών, μικρών τε και μεγάλων, πραγματικών ή φανταστικών, όσων χάθηκαν και δε βρίσκονται μήτε στα όνειρά μου...

Για εκατοντάδες χρόνια µετά τη µεγάλη µάχη των δράκων, κανένα ξωτικό, µονόκερος ή λύκος δεν µπορούσε να περάσει στην κοιλάδα που το πέρασµά της φυλούσαν οι νεράιδες...

∆έκα διηγήματα που κρύβουν τη δική τους αλήθεια...