Τη νύχτα όλοι κοιμούνται και τότε, παρ΄΄ όλη την ακινησία μου, νιώθω ελεύθερη, γιατί η νύχτα για τους σκλάβους είναι η μόνη στιγμή ελευθερίας...

Ένας γέροντας και τρία παιδιά...

ΑΛΛΑ ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΙΩΝΕΣ; ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ; Σκοτάδι έβλεπαν στο μέλλον...

Μετά την Κατοχή και για αρκετά χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου, σε μια θεσσαλική πόλη, πολλοί πρόσφυγες που τα ορεινά χωριά τους κάηκαν από τους Γερμανούς, διαμένουν σε ξύλινα και με πισσόχαρτο παραπήγματα...

Μου φόρτωσαν τη Λένη για να με κάνουν άνθρωπο, όπως είπαν, κι εγώ δέχτηκα με αντάλλαγμα σταθερή δουλειά και καλό μισθό...

Η εφηβεία της δύσκολη, μπερδεμένη και αινιγματική...

«Ποια είσαι, Μελίνα, χωρίς τον χορό;» Έµεινε λίγο µε το στόµα της ξεχασµένο ανοιχτό… Κινέζικα ήταν σαν να της µίλησαν και να χάθηκε στη µετάφραση… Πρώτη φορά, κάποιος, τη ρωτούσε κάτι τέτοιο! «Δεν… δεν έχω ιδέα πραγµατικά!» της είπε, κοιτώντας τη στα µάτια, χαµένη για τα καλά...

Η Αρετή είναι μια νεαρή, πανέμορφη ψυχίατρος-ψυχολόγος που ζει στην Πλάκα, κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών...

Ένα πρώην ζευγάρι συναντιέται ύστερα από χρόνια στο Παρίσι και καταλήγει στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για ένα μόνο βράδυ...

Φωκίωνος Νέγρη 23α, Μάρτιος 2020...

Η μουντή Αθήνα ετοιμάζεται να υποδεχτεί τις Γιορτές...

Τα χορευτικά της βήματα, ένα γράμμα δίχως όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο δαχτυλίδι κι ένα σκουριασμένο κλειδί, καθώς και η μυστηριώδης άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτά τα ευρήματα, οδηγούν την Ισιδώρα από την Αστόρια σ’ ένα χωριό του Ολύμπου, τη Λευκομηλιά, με σκοπό να ανακαλύψει μόνη της όσα έχουν μείνει κρυφά για χρόνια...

Στο τελείωμα της προηγούμενης δεκαετίας, ένας αρχιτέκτονας διασχίζει το φαράγγι κι αναστοχάζεται τη ζωή του...

Μπουρνόβας, 1890 – Σμύρνη, 1910 «Η γραμμή της ζωής σου είναι μεγάλη, όμως ο χάρος θα σου απλώνει συνέχεια το χέρι...

Τα ανδροειδή έχουν αυτοπροσαρμοζόμενη προσωπικότητα ώστε να ταιριάζουν απόλυτα με εκείνη του συντρόφου τους...