Το βιβλίο είναι ο φίλος μας...

Η Αγνή, αποφασισμένη να αποτρέψει το αναπότρεπτο και με την ελπίδα να φωλιάζει μέσα της πως ίσως έχει κάνει λάθος, βάζει στην άκρη τους δισταγμούς της και αποκαλύπτει στον Μητροπολίτη Μιχαήλ όλη την αλήθεια, ως μια ύστατη προσπάθεια να προστατέψει ό,τι περισσότερο αγαπά...

Τρεις ώρες μου πήρε να ρουφήξω το κείμενο της Άννας Τενέζη, όπως η διψασμένη γη τη βροχή...

Ο τίτλος του βιβλίου της Ιφιγένειας Μετόχη, «Θαλασσινές πινελιές», αποκωδικοποιεί τις δύο αγάπες της, τη θάλασσα, σύμβολο ελευθερίας και την τέχνη, μια που εκτός απ’ τη λογοτεχνία ασχολείται με τη ζωγραφική, το κόσμημα, την αργυροχρυσοχοΐα...

Σε αυτό το βιβλίο καραδοκούν μεγάλες ιστορίες και αφηγήσεις που έρχονται από ένα δυστοπικό μέλλον ή ένα ζοφερό παρελθόν: δύο αδερφές που παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια, μια Λολίτα κατευθείαν για την Κόλαση, μια ρέπλικα που επαναστατεί, ένας ψυχοπαθής συνταγματάρχης, μια εγκυμονούσα παρθένα, δύο άγγελοι που τα έχουν σπάσει με όλους, ένας εργάτης κάρβουνου που πνίγεται μέσα σε μια πολιτεία γεμάτη άνθρακα, η Ρίτα που είναι η φαντασίωση του κάθε άνδρα αλλά και άλλοι χαρακτήρες, φτιαγμένοι για έναν μελλοντικό κόσμο που δε θέλουμε να φανταστούμε ίσως γιατί έφτασε και τον βιώνουμε ήδη ή σταλμένοι από ένα αλλόκοτο, αλληγορικό παρελθόν που ηθελημένα ξεχάσαμε… Στο έβδομο βιβλίο του Γιάννη Τσιτσίμη συναντάμε αφηγήματα μικρά και μεγάλα που φλερτάρουν με το νουάρ, την επιστημονική φαντασία, το πάθος, την τρέλα, το αιώνιο ερώτημα της ύπαρξης, την αγωνία της ζωής, τον έρωτα στα άκρα και τη σκληρότητα του θανάτου...

Ο Άλεξ ζει μία καθημερινότητα η οποία δε μοιάζει σε τίποτα με αυτή ενός συνηθισμένου νέου...

Την εποχή που περνούσαν κρυφά τα σύνορα μας οι πρώτοι Αλβανοί μετά την πτώση του εκεί καθεστώτος, η συγγραφέας συναντά στο χωριό Βαρνάβα Αττικής μια οικογένεια λαθρομεταναστών και δένεται συναισθηματικά με τα δυο μικρά παιδιά τους...

Η ΕΛΠΙΔΑ Η Νάσια, ένα γεμάτο όνειρα νεαρό κορίτσι από την Καστοριά, κατεβαίνει στην Αθήνα για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά της...

«Είχα μείνει άφωνη...

Αγαπητέ αναγνώστη, λόγω δικής μου απροσεξίας κάποιοι από τους ήρωες ξέφυγαν της προσοχής μου και δραπέτευσαν από το χαρτί...

Η Αντιγόνη και ο Χρήστος...

Ο Λευτέρης, παρά τις προειδοποιήσεις του πατέρα του, αποδέχεται τη διαθήκη της γιαγιάς του Πολυξένης και κληρονομεί ένα πετρόκτιστο σπίτι στην Κυψέλη...

Τί κάνεις αν σου λάχει ξαφνικά στο διάβα σου μια μεγάλη μαύρη σακούλα σκουπιδιών παραγεμισμένη από πεντακοσάρικα, διακοσάρικα και κατοστάρικα; Να αφήσεις αυτόν τον πακτωλό χρημάτων στον δρόμο να τον περιμαζέψει το απορριμματοφόρο του δήμου; Προσβολή στην θεά τύχη θα ήταν...

Η Καλλιόπη πίστευε μέχρι τα εννιά της χρόνια πως το χειρότερο που της είχε τάξει η ζωή ήταν τα παράξενα μάτια της, για τα οποία την κορόιδευαν οι συμμαθήτριές της στο Παρθεναγωγείο, επειδή δε γινόταν να γνωρίζει πόσα

«Περασμένες δέκα στα αμπέλια της Αδριανής, το χώμα μοσχοβολάει απ’ τη χθεσινοβραδινή βροχή...