-

Κάποτε θα γυρίσουμε ...

«Δεν υπάρχει ψυχή χωρίς θέση στου κόσμου την τρελή τροχιά Ο αγώνας για τους ηττημένους είναι σκληρός Τον ονομάζουν ελπίδα»...

Υπάρχω και ζω, σ’ αγαπώ και σε νιώθω...

ΣΙΩΠΗ Στόμα κλειστό...

Κι άρχισα να ουρλιάζω: «Είμαι ελεύθερος» μα στ’ ορκίζομαι, οι ελεύθεροι δεν χαίρονται, κλαίνε και τρέχουν προς το δάσος ξαφνικά όπου ένα δένδρο τους κρατάει συντροφιά, κι όταν λυπούνται αυτό τους παίρνει αγκαλιά και σαν στηθόξυλο τα στήθια τους προσέχει...

Σκηνικό ποίημα...

Είμαι το ποίημα που γράφω...

Όλα γεννιούνται απ’ τη σιωπή και όλα στην άκρατη σιωπή θα καταλήξουν...

Μέσα μας Ζει το Μυστήριο και το Βασίλειο της δικής μας Ποίησης...

-

Οι δυνατότητες δεν μεταφράζονται πάντα σε επιτυχίες αλλά ούτε και σε υποχώρηση μπροστά στις δυσκολίες...

Check in στα δωμάτια ξενοδοχείων Δύο άνθρωποι που χορταίνουν αγάπη σε ένα κρεβάτι Μια τηλεόραση που παίζει αδιάφορα Για να καλύπτει τους τριγμούς του έρωτα Μια συνάντηση περιορισμένης διαμονής Σε ένα δίκλινο βράδυ Κουβαλάμε το φως του δωματίου σε μια κάρτα Η καπνισμένη κουρτίνα προστατεύει από αδιάκριτο μάτι Τα ιδρωμένα σεντόνια που αλλάζει η καμαριέρα Τα άπλυτα της σχέσης που μπαίνουν μπουγάδα Δύο Ίκαροι με λιωμένα φτερά Τώρα κείτονται στο πάτωμα και αποκοιμιούνται καθώς κοιτιούνται...

Το σούρουπο, σαν ο ήλιος ερωτοτροπεί με τη θάλασσα, που είναι σαν διάφανο ζαφείρι, τα ψάρια από ασήμι βγαίνουν για να αρπάξουν το φεγγάρι που γεννιέται...