Έκλεισαν τα φώτα και δεν είχες πού να δείξεις τα λαμπερά σου κοσμήματα...

Από τη σιγουριά της Κιβωτού περίσσεψε ένας με τρομερό ταλέντο στη ναυτία κι αλλεργία στον ζυγό...

Το τελευταίο χάδι Στον πατέρα μου Το πιο όμορφο χάδι είναι το στερνό...

“Είμαστε απλώς μικρά πληρώματα του Χρόνου, που ταξιδεύει αέναα κι ατέρμονα...

Η «Νικόπολη», που άλλοτε προβάλλει εκτυφλωτική και άλλοτε σκοτεινιάζει «σαρκίο που στριμώχνεται στη χέρσα κόγχη», είναι μια ποιητική σύνθεση όπου διακλαδώνονται η αλήθεια της ιστορίας με την αλήθεια του μύθου...

Η ζωή μέσα από την ερωτική προσδοκία, τη ματαίωση, την αγωνία και την καθημερινή αναμέτρηση με τη φαντασίωση της ευτυχίας...

Μια ποιητική συλλογή σε τρεις ενότητες, μεστή μαρτυρία, συνιστά κοινωνική πρόταση για ουσιώδη σύγχρονα ζητήματα που αφορούν εσφαλμένες επιλογές του ανθρώπου...

«Εσοχή», τόσο σε επίπεδο καθαρά προσωπικό, υποδηλώνοντας μια εσωστρέφεια και μια διαρκή υπαρξιακή αγωνία μπροστά «στον χρόνο που τρέχει», όσο και σε επίπεδο κοινωνικό και πολιτικό, υπονοώντας την απομόνωση, τα αδιέξοδα, τις ματαιώσεις της εποχής του μεταμοντερνισμού και του μετανθρωπισμού...

Μια προσωπική ποιητική συλλογή γεμάτη συναισθήματα, δαίμονες, κραυγές, μοναξιά, χάος και πνιχτά χαμόγελα...

Αλυχτώ ή υλακτώ, δηλαδή φωνάζω, ουρλιάζω...

Ex nihilo...

ΑΝΑΓΚΗ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ ...

Μόλις και το προλάβαμε Το λεωφορείο της νύχτας...

Ο Φιλολογικός Όμιλος Eλλάδος, θέτοντας σε εφαρμογή την πρακτική κατασκευή μίας νέας λογοτεχνικής παράδοσης, και με δεδομένη την επιθυμία αξιολόγησης των ορίων τής ιστορίας τής ελληνικής λογοτεχνίας τού 19ου και τού 20ου αιώνα με νέα οπτική πρόσληψη της πνευματικής παραγωγής, προχωρά σε σειρά εκδοτικών δημοσιεύσεων μέσα από τις οποίες θέτει επί τάπητος το ζήτημα της κοινωνικής αφετηρίας και των αιτιακών σχέσεων ανάμεσα στο δρών υποκείμενο και τη συλλογική ταυτότητα...

Ε ν αρχή ήτο η Ν όησις, η οποία Α πεγνωσμένα έβγαζε Γ οερές κραυγές Ώ ρες ατελείωτες...