Μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη Ποῦθε ἀρχίζει ἡ ἀρχὴ καὶ ποῦ ἀκριβῶς τελειώνει; Σσσς! Εὐθυτενεῖς ἵνα εἰσέλθουμε στὴν πρώτη ὀσμὴ τοῦ Ἔρωντα Τὰ ὄρη ὁλόρθα τὴν αὐγὴ τὸ φωτεινὸ σημεῖο τοῦ κέντρου καταπίνοντας πιστὰ τὴν ἀραδιάζουν στὸν ὁρίζοντα Ὀρίγανος ὁ Ἔρωντας κάθε νυχτιὰ ἀναρριχᾶται ἀνάποδα ὥσπου νὰ πιάσει τὰ ρουθούνια μας στὸν ὕπνο Τότε, σιωπή, ἠρέμα...

Έχω βρει τη συνταγή Πρώτα ερωτεύομαι από το μυαλό έπειτα από την καρδιά ερωτεύομαι τότε από τα χέρια προχωράω στα γεννητικά όργανα και κατεβαίνω στους μηρούς ερωτεύομαι από τις γάμπες προτού καταλήξω στους αστραγάλους και από εκεί στο έδαφος πριν γκρεμοτσακιστώ ολωσδιόλου...

Στη συλλογή «Άνθρωπος ήμουν − μα έγινα λέξεις», ο Γιάννης Διαμαντόγλου επανέρχεται με νέα οπτική, εντοπίζοντας την απολογιστική αποτίμηση αλλά και τις προεκτάσεις της σύγχρονης εποχής και των τάσεών της...

Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών...

Γειτόνισσες Εδώ πέρα οι μανάδες κοιμούνται σε αναμμένα κάρβουνα πίνουν τον καφέ τρεις-τρεις βάφουν η μία τα μαλλιά της άλλης πηγαίνουν μαζί στη λαϊκή και γυρίζουν με φορτωμένα καροτσάκια δανείζονται ζάχαρη λεμόνια ταπεράκια μαντάρουν σε ποδοκίνητες Singer κάνουν εκδρομές σε μοναστήρια μεγαλώνουν ορτανσίες μπιγκόνιες ταπεινά γεράνια και πετούνιες οι γιοι τους σκοτώνονται απ’ τα μηχανάκια οι κόρες από καύλα οι άντρες από χοληστερίνη καρκίνους στον προστάτη παίρνουν το αστικό τέσσερα η μόνη γραμμή που κάνει στάση στο Παλιό Γενικό Νοσοκομείο στο Πανεπιστημιακό και στο Νεκροταφείο στρώνουν καμιά μπιρίμπα βάζουν μοσχοκάρυδο στο κοκκινιστό...

-

Η «Εμιγκρενιάδα» αποτελεί ένα εκρηκτικό ποιητικό σώμα όπου η γλώσσα λειτουργεί ως μέσο αναπαράστασης και μηχανισμός απογύμνωσης της μεταπολιτευτικής και ύστερης νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας...

Στην παρούσα συλλογή, η νύχτα λειτουργεί ως χώρος μνήμης, επιθυμίας και απουσίας...

Σε αυτές τις σελίδες δεν γράφεται απλώς ποίηση...

Υπάρχουν λέξεις που δεν γράφονται...

Μία ποιητική συλλογή ωσεί λύχνος ψυχής, βαθιά υπαρξιακή, λυρική και μυσταγωγική...

Η συλλογή είναι ένας ενιαίος κύκλος ποιημάτων όπου η πέτρα γίνεται σύμβολο μνήμης, φθοράς και αντοχής...

Η ποιητική συλλογή καταδύεται σε εντάσεις υπαρξιακές, ψυχικές και σωματικές...

Ο έρωτας και οι σχέσεις ταξιδεύουν στο σκοτάδι, στο ημίφως και στο φως...

Εικόνες ποτισμένες στο πηχτό μαύρο σκοτάδι της μνήμης, της απώλειας και του φανταστικού συνθέτουν αυτή τη συλλογή σύντομων πεζών κειμένων της Ελένης Ονάσογλου — ένα αφηγηματικό, στοχαστικό, ενίοτε ίσως και αυτοβιογραφικό νήμα γεμάτο καθρεφτάκια, παράλληλο στο φωτογραφικό έργο της μα και ανεξάρτητο από αυτό: στιγμιαίες μνημονικές λήψεις μεταφρασμένες στον κόσμο των λέξεων...