Τη στιγμή που η σκέψη αποφασίζει να μιλήσει εξωτερικεύοντας όσα καλά κρύβει μέσα της, καταφεύγει στη βοήθεια της λέξης....

Με ψίθυρους αχνούς, στο φως στο έρεβος αθόρυβα περπάτησα στον κόσμο μακριά απ`τις κραυγές που με πληγώνανε μα τώρα δες, μες στη σιωπή πόσο μερώνω σαν παίζει μουσική γλυκιά και νιώθω έτοιμος να βγω στα γνώριμά μου μονοπάτια σαν το παιδί που αλητεύει και ξεχάστηκε ολημερίς στο γέλιο, στο παιχνίδι....

ΟΙ ΜΑΥΡΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ Δεν με πονάει η κούφια σιωπή Ούτε η λυπημένη έχθρα των άδειων σπιτιών, οι σπαραγμένες βιτρίνες Η ματαιότητα των επικλήσεων στον Ύψιστο Αν υπάρχει Θεός Γιατί, ρωτάω, να εξετάσει τι κινείται, τι Κάτω απ’ τις σόλες των απερινόητων, άμεμπτων στιβανιών του; Έχει δικό του πόλεμο να περιποιηθεί Την Εύα, τον Αδάμ της και το φίδι τους Πού ο καιρός για το δικό μας το σακατεμένο αίμα Μόνοι πρέπει Νυχιά, σφυριά, αγγελτήριο παθών, σιωπητήριο Έγερσις, έγερσις Τα πυροφάνια των αναμνήσεων, οι φορτωτικές τρεις κι εξήντα Το κοράκι του Πόε Οι αμανέδες Ποιοι επί τέλους είμαστε; Για πού τραβάμε; Νικήθηκε ο Ακρίτης μας ο Διγενής; Βούλιαξαν τα πυρπολικά; Γέννησε η μικρομάνα το παιδί στη μέση των απελπισμένων λεωφόρων; Ανεβάστε τις μαύρες σημαίες...

Ο Ανδρέας Κάλβος (1792-1869) αποτελεί ένα από τα μεγάλα αινίγματα της ελληνικής λογοτεχνίας των τελευταίων δύο αιώνων....

Θα επιστρέφουμε Ως μνήμες, ως ταξιδευτές, ως δολοφόνοι, στα σώματα, στις πατρίδες, στα εγκλήματα....

...

Πες μου σ αγαπώ και θα αφουγκραστώ, χτύπους της καρδιάς να παίζουν μουσική....

Αέναον Μία µία οι λέξεις υφαίνουν τις πολύχρωµες κουρελιασµένες κλωστές του Είναι, ξηλωµένες από της ύλης του χρόνου το στρίφωµα ...

19 καθημερινές ιστορίες ντυμένες στα ρούχα της ποίησης....

...

...

...

-...

ΠΟΙΗΣΗ που δεν "επιστρατεύει" (συνειρμικά, δεν "υποχρεώνει") τη φαντασία, απλώς την καλεί να συντρέξει στην ανάδειξη των καρπών της φυσικής εμπειρίας, της πραγματικότητας που μας περιβάλλει και συγχρόνως την περιβάλλουμε....

Ο Έρωτας και ο Θάνατος παίζουν ένα παιχνίδι....