Βιωμένη βαθειά και τραυματικά η πραγματικότητα περνά άλλοτε σαν οργή, κάποτε σαν τετελεσμένη παραδοχή, σπανίως ως απειροελάχιστη ελπίδα (Και σε περιμένω/ στην άκρη της αφής/ να ταράξουμε τους υφάλους της ζωής/ να περάσουμε τις ξέρες να αφήσουμε τους αφρίζοντες ωκεανούς/ Σε περιμένω να μου δείξεις το όνειρο/ στον δρόμο για την πατρίδα), ....

Τριάντα επτά ποιήματα και μια ....

...

Συλλογή ποιημάτων βιωματικού χαρακτήρα, με θέματα αντλημένα από την καθημερινή ζωή και τις ανθρώπινες αγωνίες....

-...

...

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ Γέμισα πια απ τον αέρα σου Με έπνιξε το βλέμμα σου Και τι κρίμα που η πατρίδα σου με όριζε σαν ξένο Η μορφή σου απροσδιόριστη Και μόνο απ τις σκιές που αφήνεις πίσω σου μαντεύω τα ψήγματα του πόνου σου....

Ταξίδια, ζωγραφικοί πίνακες, μουσική, όνειρα που σαν δυνάστες επιστρέφουν και θυμίζουν αυτό που μάχεσαι να ξεχάσεις, το τέλος των ψευδαισθήσεων με το θάνατο της Ευρώπης όπως τη γνωρίζαμε, τις δυο μου αγάπες, η Ελλάδα και το Παρίσι, ήλιος, θάλασσα και μυρωδιές από την ελληνική ύπαιθρο, από κώνειο και από άγρια τριανταφυλλιά, το θανατηφόρο δηλητήριο και την άγρια ομορφιά....

-...

Βρεθήκαμε μαζί στην ίδια στάση, εγώ κι ο κανένας· που είχα τα πάντα σχεδόν κι εκείνος μόνο τα μαύρα του χέρια, που είχα τα πάντα να χάσω κι εκείνος κανέναν....

...

...

-...

-...

...