...

Φράσεις και νύξεις, με αυτοτελή νοήματα ή σκόρπιες, αρνούμενες να αποτελέσουν έναν συμπαγή κορμό, χαραγμένες στον αγνώριστο ουρανό του τίποτα, για ό,τι δεν μπόρεσε, υγρές μες στη στεγνότητα του χαρτιού, που αφορούν κυρίως αυτό που δεν ήρθε, το βρώμικο εκείνου που δεν θέλησε να συμβεί, αλιευμένες όλες τον τελευταίο χρόνο από βιαστικές σημειώσεις σε κόλλες ταβέρνας, σε πακέτα από τσιγάρα, σε ετικέτες κρασιών ανοιγμένων εις υγείαν, χωρίς τη συγκρότηση ενός σημειωματάριου ιδεών, χωρίς τη συγκατάθεση του επώνυμου αφορισμού, χωρίς ποιητική μάσκα, χωρίς σειρά, χωρίς ορθόδοξη ιδέα για τις ιδέες, απλώς έτσι, αφημένες πρόχειρα κάτω απ΄ το χαλάκι, συνοδεία μουσικής, κρυμμένες κρυφά στο στρώμα, πεταμένες στο πρόσωπο του κόσμου για καληνύχτα, ένοχες γι΄ αυτό που προσπάθησαν να διασώσουν, αθώες γι΄ αυτό που ήλπισαν, πάντως ξυπόλυτες, με πρησμένα μάτια και τις φτέρνες τους να ακουμπούν, ως μπαλαρίνα θανάτου, το τελευταίο αβέβαιο έδαφος, με την ουρίτσα τους να σκαλίζει τις τελευταίες ευχές στο δρόμο, σχεδιάσματα χωρίς νυφικό στην πόλη του πουθενά, ένοπλα ερωτήματα, έρημα πλάνα....

ΥΔΡΟΧΟΟΣrnrnΖωή αρτεσιανή κάνε να γίνωrnστη νέα έλευσή μου όπως μου ορίστηκε,rnνα γίνω ένας υδροφόρος για τους άλλουςrnμες στη σαχάρα των καιρώνrnνα ρέωrnκρουνός του λόγου από ψηλά και να τους ραίνωrnεις μνήμην του ζωδιακού μου Υδροχόου...

Οι λέξεις γίνονται βήματα ζωής, όπως εκείνη περπάτησε στην ψυχή της ποιήτριας-ζωγράφου αναδύοντας πότε ένα άρωμα απαλό και τρυφερό, άλλοτε πάλι έντονο και βίαιο....

Λείπουν τα μάτια σουrnπάνω απ΄ τα κόκκινα γεράνιαrnτ’ αυτιά σου κλειστάrnστον παφλασμό του κύματοςrnστην προκυμαία....

ΚάθιδρηrnrnΘα κάνω πάλι τις ίδιες κινήσειςrnτα ίδια βαριεστημένα βήματα αναχώρησης....

Ο τόμος περιλαμβάνει τα κείμενα των ομιλιών που παρουσιάστηκαν στο ομότιτλο διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο Οδού Πειραιώς) στο διάστημα 23-25 Σεπτεμβρίου του 2011....

Μετά τις "Εκλάμψεις" (Περισπωμένη 2013), τις μικρές ποιητικές εκκενώσεις του στοχαστικού φορτίου, ο χαλκέντερος Θανάσης Κιτσόπουλος, πάλαι ποτέ ιδρυτής του φιλοσοφικού περιοδικού Δευκαλίων και μεταφραστής του Ludwig Wittgenstein, αφουγκράζεται εις εαυτόν και καταγράφει....

Αν η "Αποσιωποιητική ηλικία", το πρώτο βιβλίο του Τέλλου Φίλη, ήταν μια ενδοσκόπηση στα χρόνια της κρίσης, για το τι κρατά , μέσα στον χρόνο, η μνήμη από το συναίσθημα, το "Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ" είναι η προσπάθεια να προσδιοριστεί ως τόπος το έξω από το αφηγούμενο πρόσωπο περιβάλλον και τι απέμεινε σ΄ αυτό μετά το τέλος των συναισθημάτων, ως ορισμός πατρίδας, έπειτα από τόσες απανωτές απώλειες αξιών που σκούριασαν, σαν βιντεοκασέτα πολλών απανωτών εγγραφών....

Απόκρημνες μέρες: πεπραγμένα και παραλείψεις, ό,τι ευδοκίμησε στο χρόνο, ό,τι χάθηκε· η μνήμη που γλυκαίνει, η μνήμη που αγκυλώνει....

-...

...

...

...

...