...

Μοιάζουν με θόρυβο παράξενο οι σιωπές που την καμπύλη των φρυδιών σου θα χαράζει όταν το πλοίο θα σφυρίζει δυο φορές και μία άνοιξη στο βλέμμα σου θ’ αράζει....

Η ένατη ποιητική συλλογή του Άγη Μπράτσου διανοίγει πολύσημους ορίζοντες σε ιστορικά, πολιτικά και ερωτικά γεγονότα....

Αλλά τι είναι ποίηση; Έχουν δοθεί πολλοί ορισμοί....

ΚΟΥΤΣΟ ΠΑΓΚΑΚΙ Οι γρατζουνιές του τραπεζιού που περιθάλπω τώρα με μπογιά ξέρω, δεν έγιναν από μαχαίρι που έκοβε φρέσκο ψωμί....

"Λιγωσάδικο" είναι το κλαδί που κόπηκε κατά τη λίγωση του φεγγαριού (σσ στη "χάση του φεγγαριού") και για τούτο δεν μπορεί να καεί....

Η κόκκινη στάχτη Με την ανάληψη των καθηκόντων είπε ως νέος διαχειριστής ν αλλάξει το κλίμα τον ύπνο των ενοίκων να ταράξει κι ανάρτησε ένα ποίημα στα διερχόμενα βλέμματα "Κόκκιν αχείλι εφίλησα κι έβαψε το δικό μου" Την άλλη μέρα μια όμορφη γυναίκα πυρπολούσε το ποίημα κι άφηνε πίσω της κόκκινη στάχτη Έκτοτε είναι αυτός που έχασε τον ύπνο του αναζητώντας τα χείλη της με δήθεν αδιάφορες ερωτήσεις και καθόδους τυχαίες στην είσοδο της πολυκατοικίας στον κήπο στον καυστήρα στο σκοτεινό υπόγειο της φοβερής λαχτάρας "Η γοητεία του Θανάση Μαρκόπουλου οφείλεται στο γεγονός ότι μοιάζει αθώος και ανυποψίαστος για την υποχθόνια πρόθεση των ποιημάτων του....

Βιωμένη βαθειά και τραυματικά η πραγματικότητα περνά άλλοτε σαν οργή, κάποτε σαν τετελεσμένη παραδοχή, σπανίως ως απειροελάχιστη ελπίδα (Και σε περιμένω/ στην άκρη της αφής/ να ταράξουμε τους υφάλους της ζωής/ να περάσουμε τις ξέρες να αφήσουμε τους αφρίζοντες ωκεανούς/ Σε περιμένω να μου δείξεις το όνειρο/ στον δρόμο για την πατρίδα), ....

Τριάντα επτά ποιήματα και μια ....

...

Συλλογή ποιημάτων βιωματικού χαρακτήρα, με θέματα αντλημένα από την καθημερινή ζωή και τις ανθρώπινες αγωνίες....

-...

...

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ Γέμισα πια απ τον αέρα σου Με έπνιξε το βλέμμα σου Και τι κρίμα που η πατρίδα σου με όριζε σαν ξένο Η μορφή σου απροσδιόριστη Και μόνο απ τις σκιές που αφήνεις πίσω σου μαντεύω τα ψήγματα του πόνου σου....

Ταξίδια, ζωγραφικοί πίνακες, μουσική, όνειρα που σαν δυνάστες επιστρέφουν και θυμίζουν αυτό που μάχεσαι να ξεχάσεις, το τέλος των ψευδαισθήσεων με το θάνατο της Ευρώπης όπως τη γνωρίζαμε, τις δυο μου αγάπες, η Ελλάδα και το Παρίσι, ήλιος, θάλασσα και μυρωδιές από την ελληνική ύπαιθρο, από κώνειο και από άγρια τριανταφυλλιά, το θανατηφόρο δηλητήριο και την άγρια ομορφιά....