-...

"Δεν ανιστορώ....

Τη Γλώσσα που γύρισε τον Ύπνο που μίλησε την Ίδη που μύθευσε όλα τα χρωστάμε και τ αφιερώνουμε -έτσι δεν είναι Επιμενίδη;- σ ένα ξεστρατισμένο πρόβατο....

Σε έχει καλέσει ποτέ στο τηλέφωνο ο Γιατρός; Το σήκωσες; Θα σταματούσες δυο ποιητές καθώς αρπάζουν έναν άγγελο; Τι εντολές θα έδινες στην τεχνητή νοημοσύνη ώστε να δημιουργήσει το πιο απόκρυφο πορτρέτο σου; Σκέφτηκες ποτέ να στείλεις γράμμα στον άγιο Χάρο; Τι θα του ζητούσες; Θα μπορούσες να μετατρέψεις ένα φτηνό βιολί σε όργανο εξαιρετικής μαστοριάς με ένα δάκρυ; Τι θα έκανες αν έπρεπε να ανακρίνεις κάποιον που ζει με το ενδεχόμενο της αυτανάφλεξης; Θα έτρωγες ποτέ ένα μήλο, αν πάνω του κάθονταν αγαπημένοι νεκροί; Και, κυρίως, μπορεί ένας υπναγωγικός σπασμός να χωρέσει το τράνταγμα της ζωής σου; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα από τις αφηγήσεις του βιβλίου...