Η αυτοβιογραφία των λύκων Μόνοι βαθιά μέσα στο δάσος Κι ακόμη πιο βαθιά, στον οισοφάγο, Πίσω από τα πανίσχυρα δόντια μας...

ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ Ακόμα κι αν προσποιούμαι πως με πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό αυτού του πεύκου ακούω τον φρικαλέο τριποδισμό φοράδας σε μαύρη άμαξα ζωσμένη να σβήνει σε βικτωριανό στενό, κατακριτέο για τον τρόπο που δαντέλες και φτερά ανασαίνουν στο πέρασμα οπλών ακονισμένων σαν το βλέμμα αρουραίων καθώς στις υδρορροές ανεβαίνουν κι απ’ το παράθυρο γλιστρούν προς της κούνιας το νεύμα, γνωρίζω πως το μόνο που υπάρχει είναι η γκρίνια του παπιού που θα σηκώσει γκριζοκίτρινη σκόνη, πως ακόμα κι οι κούκλες στην απέναντι βιτρίνα θα μου πούνε μόνο πως η δουλειά τους είναι αγχόνη...

Επικήδειος Με τα φά...

Βιάζομαι δραματικά ...

Η ΣΚΟΥΡΙΑ Καινούργιες τώρα κλειδαριές τα σπίτια μας φυλάνε, με πιστοποίηση από εργοστάσια που δουλεμπόριο και πρόοδο συνταίριαξαν με χάρη...

Το Άνθη στην έρημο είναι μια ποιητική διαδρομή που ξεκινά από τα πιο σκοτεινά τοπία του έρωτα και της απώλειας και καταλήγει στη δύναμη της αγάπης, της ελπίδας και της αέναης αναγέννησης...

Ποιήματα για λιγοστούς αλλά και εκλεκτούς...

“Χαράματα σου γράφω”, ποιήματα που “ζωντανεύουν εικόνες”… που ξυπνούν έντονα συναισθήματα, χαρά, συγκίνηση, προβληματισμό, νοσταλγία… λίγο πριν χαράξει η καινούργια μέρα...

Είναι μια ειλικρινής ποιητική κατάθεση με πολλά στοιχεία αυτοβιογραφικά, ποιητική κατάθεση η οποία αποφεύγει την ωραιολογία, την εκζήτηση και τον βερμπαλισμό...

Στην παρούσα συλλογή των 23 ποιημάτων επιχειρείται μια προσέγγιση των μαρμάρινων σωμάτων όχι ως ακίνητων καταλοίπων ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως ζωντανών υπάρξεων που συνεχίζουν να πάλλονται μέσα στον χρόνο...

Η συλλογή περιλαμβάν...

Η διπλανή γειτονιά Στη διπλανή γειτονιά τα ρόδα πεθαίνουν...

Αυτά εδώ τα ποιήματα του Ντίνου Σιώτη για τη Γάζα αντανακλούν τη φρίκη μιας υπό εξέλιξη γενοκτονίας και την αγωνία όσων νοιάζονται για τον άμαχο πληθυσμό της...

-

Η «Άβυσσος Εντός» δεν μιλά για σκοτάδι· μιλά μέσα από αυτό Κάθε ποίημα ανοίγει μια θύρα στο βάθος του εαυτού, εκεί όπου οι φωνές και οι σκιές συγκρούονται, σιωπούν και ξαναγεννιούνται ως φως Είναι μια διαδρομή από τη διάλυση στη μνήμη, από τον φόβο στην αποδοχή, μια τελετουργία λύτρωσης για όσους τολμούν να κοιτάξουν το κενό κατάματα και να αγαπήσουν τα κομμάτια τους Μέσα σε αυτές τις σελίδες, η άβυσσος δεν είναι τέλος· είναι καθρέφτης, δρόμος, φλόγα Η άβυσσος δεν είναι φόβος, είναι το βλέμμα που σε κοιτάζει...