Σκέψου µια φράση που δεν θα ειπωθεί ποτέ ένα διάλογο που δεν θα γίνει ποτέ γιατί θα λείπουν όλοι...

Ιστορία 1 Κάθε μέρα καθαρίζω περίπου χίλια τετραγωνικά μέτρα Και όταν βοηθάω τη συνάδελφο που τεμπελιάζει Μπορεί να φτάνω και τα χίλια πεντακόσια Τα γραφεία είναι πάντα σκονισμένα τα πατώματα μαύρα ειδικά όταν βρέχει Και πάλι μου μπήκε συνδετήρας στο χέρι Αυτός ο βλάκας έπαιζε πάλι με τους συνδετήρες του Καθαρίζω, σκουπίζω, σφουγγαρίζω στο τέλος πετάω πάνω από δυο σακούλες σκουπίδια Τις σέρνω περίπου εκατό μέτρα μέχρι τον κοντινό κάδο Από τις μεγάλες όχι τις συνηθισμένες Αν δε με ήξερε η γειτονιά θα νόμιζε ότι ξεφορτώνομαι δημόσιους υπαλλήλους Με συνδετήρες, το φαντάζεσαι; Το αστικό πότε αργεί πότε ίσα που το προλαβαίνω Στο σπίτι με περιμένει ο άντρας μου πάλι θα αρχίσει την πολυλογία του Είμαι κουρασμένη Ευτυχώς η πεθερά μου κλείνεται στο σπίτι τώρα Χειμωνιάζει Τα παιδιά μου είναι ακόμη μακριά Ας πάρω την κόρη μου ένα τηλέφωνο ο γιος μου βιάζεται να κλείσει Μου λείψανε! Μα μου λείπει και κάτι ακόμα Δεν ξέρω Κάθε φορά κάτι μου λείπει και εγώ το καθαρίζω...

Παρά την πληθώρα βιογραφικών αφηγήσεων και πορτρέτων, που χρονολογούνται ήδη από την τελευταία περίοδο ζωής του Καβάφη, και που μοιράζονται την πεποίθηση ότι ο βίος του αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση του έργου του, δεν διαθέτουμε πολλές «καθαρές» βιογραφίες του ποιητή...

[...

Οι εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τιμώντας τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή, επανεκδίδουν τον τόμο με τα ποιήματά του, βασιζόμενες στην αντίστοιχη έκδοση των Πολιτικών και Λογοτεχνικών Εκδόσεων του 1963 που έγινε στην πολιτική προσφυγιά...

Στο Βουκουρέστι, στην Αθήνα το σώμα γίνεται μνήμη, πεδίο μάχης, εξομολόγηση...

T H E T R E E O F L ...

-

Με θαμπωμένα μάτια ο...

Οι πόθοι μας δαιδαλικοί έλιωναν τα φτερά τους Η καταιγίδα που ᾽ρχεται κι αυτή δικιά μας είναι...

ο μονόλογος της καρδ...

Μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη Ποῦθε ἀρχίζει ἡ ἀρχὴ καὶ ποῦ ἀκριβῶς τελειώνει; Σσσς! Εὐθυτενεῖς ἵνα εἰσέλθουμε στὴν πρώτη ὀσμὴ τοῦ Ἔρωντα Τὰ ὄρη ὁλόρθα τὴν αὐγὴ τὸ φωτεινὸ σημεῖο τοῦ κέντρου καταπίνοντας πιστὰ τὴν ἀραδιάζουν στὸν ὁρίζοντα Ὀρίγανος ὁ Ἔρωντας κάθε νυχτιὰ ἀναρριχᾶται ἀνάποδα ὥσπου νὰ πιάσει τὰ ρουθούνια μας στὸν ὕπνο Τότε, σιωπή, ἠρέμα...

Έχω βρει τη συνταγή Πρώτα ερωτεύομαι από το μυαλό έπειτα από την καρδιά ερωτεύομαι τότε από τα χέρια προχωράω στα γεννητικά όργανα και κατεβαίνω στους μηρούς ερωτεύομαι από τις γάμπες προτού καταλήξω στους αστραγάλους και από εκεί στο έδαφος πριν γκρεμοτσακιστώ ολωσδιόλου...

Στη συλλογή «Άνθρωπος ήμουν − μα έγινα λέξεις», ο Γιάννης Διαμαντόγλου επανέρχεται με νέα οπτική, εντοπίζοντας την απολογιστική αποτίμηση αλλά και τις προεκτάσεις της σύγχρονης εποχής και των τάσεών της...

Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών...