Γαλλική και γαλλόφωνη πεζογραφία

Σε κάποια αγροτική περιοχή της Γαλλίας ένας ιερέας δέχεται στο εξομολογητήριό του μια ασυνήθιστη επίσκεψη. «Πάτερ μου, θα σας ζητήσουν σύντομα να ευλογήσετε το σώμα μιας γυναίκας στο άσυλο» τον πληροφορεί μια άγνωστη φωνή. Το άσυλο, χαμένο μες στο αχανές δάσος, είναι ένα παλιό μοναστήρι που μοιάζει με φρούριο

Ο Ντομινίκ είναι η ιστορία ενός άντρα που αγάπησε μια γυναίκα, που σε αντάλλαγμα αγαπήθηκε, που την έχασε, που τα παράτησε και που, αφού κατατάχθηκε στον στρατό το 1848, αποσύρθηκε στην επαρχία για να ζήσει μέσα στην παραίτηση και να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και στο χωριό του...

Η Καουτέρ Αντιμί περνά μια νύχτα στο Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου για να αφηγηθεί την τύχη της Μπάγια, της χαρισματικής Αλγερινής ζωγράφου που κέρδισε τον θαυμασμό του Ματίς και του Πικάσο...

Ο Μομό είναι δέκα χρονών, ή κάπου τόσο, κι έχει όλη τη ζωή μπροστά του, δυστυχώς...

Έργο γραμμένο μέσα στη φωτιά της Ιστορίας, η "Γαλλική σουίτα" περιγράφει σχεδόν "ζωντανά" τη φυγή των Γάλλων από το Παρίσι τον Ιούνιο του 1940....

Μια συλλογή από έξι νουβέλες, όπου ο Barbey σκιαγραφεί γυναίκες μοιραίες, αισθησιακές, μυστηριώδεις και δεσποτικές, που με το ερωτικό τους πάθος προκαλούν την καταστροφή...

Σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα κι άρχισα να εξετάζω τον εαυτό μου και τη συμπεριφορά μου ως γυναίκα· έφερα, επίσης, στον νου μου πολλές άλλες που γνώρισα, πριγκίπισσες, μεγάλες κυρίες, γυναίκες της μεσαίας τάξης και κατώτερες, οι οποίες μου είχαν μιλήσει ευχαρίστως για τις προσωπικές και μύχιες σκέψεις τους, επιτρέποντάς μου να κρίνω ευσυνείδητα και χωρίς προκατάληψη κατά πόσον είναι αληθινά αυτά που ισχυρίζονται τόσοι και τόσοι σημαντικοί άνδρες...

Παραμονή Χριστουγέννων...

Τον κυρίευσε ξαφνικά το κενό...

Στο σχολείο μαγείας της Άβαλον επικρατεί αναβρασμός! Εντελώς απροσδόκητα, εμφανίζονται οι μαθητές και οι μαθήτριες ενός σχολείου μαγείας από την Κίνα, τους οποίους θα πρέπει να φιλοξενήσουν για μερικές εβδομάδες...

Η Σπάρτη δεν νίκησε μόνο με ξίφη...

Ο Μπορίς είναι δεκατεσσάρων...

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που παρουσιάζει ο Romain Gary να πάσχουν, να οργίζονται, να ανδραγαθούν, να πεθαίνουν, κάνουν στις σελίδες του βιβλίου του μια θητεία, την ευρωπαϊκή τους θητεία, τη θητεία τους στο αίτημα και στην ιδέα μιας Ευρώπης (πάντα υπό την πολιτιστική έννοια της λέξης) ωριμότερης, συνεπέστερης προς τις αξίες που ανέδειξε ο πολιτισμός της, και πιο σύμμετρης με την αξία που λέγεται άνθρωπος -μιας, αν επιτρέπεται η έκφραση, Ευρωπαϊκής Οικουμένης, όπου δεν θα υπάρχει ούτε το μίσος ούτε η ασχήμια της καρδιάς, ούτε η πείνα ούτε άνθρωποι που να κρυώνουν, αλλά θα υπάρχει ελευθερία, "θα χει μουσική, θα χει βιβλία, θα χει ψωμί για όλους, και ζεστασιά αδερφική"....

Στον ταραγμένο Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, ο Τζέιμς Μπέρμπανκ υψώνει τη φωνή της ανθρωπιάς...

Η Belle Époque...