Γράφω σε μια γλώσσα που δε θέλω να μιλώ - άγνωστη, παραπεταμένη, πικρή, ποδοπατημένη όπως οι λίγες ευγενικές προσπάθειες σε μακρούς αιώνες δουλείας, άκυρης δημοκρατίας και κυρίως σκοταδιού γράφω σε μια γλώσσα που απέτυχα να μιλήσω, να πείσω οποιονδήποτε, να δω κάτι να μένει στα πρακτικά της συνέλευσης πριν τα ροκανίσουν τα ποντίκια κι η ιστορία - δε συμβιβάστηκα, έπεσα όρθιος, δε μετάνιωσα δέκα προς ένα, είκοσι προς ένα, τριάντα προς ένα απέτυχα οικτρά απέναντι στους κομμωτές και στους μακιγιέρ είδα την επιστήμη να γράφεται από τους λαθρέμπορους είδα την τέχνη να καταξιώνεται από τους συμβολαιογράφους είδα τη δικαιοσύνη να απονέμεται από τους απατεώνες φώναξα, παραπονέθηκα, απέτυχα στη γλώσσα μου και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου σήκωσα τα μάτια μου ως το βάθος της αίθουσας μέτρησα όσους κάθισαν στο μεγάλο τραπέζι της μοιρασιάς χωρίς να μιλούν καμία γλώσσα....

Η πόλη γνώρισε το απόγειο της ακμής της μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της από σεισμό 8 Ρίχτερ....

Έχεις κάτι καλό να προτείνεις για τίτλο; Δεν χρειάζεται να διαβάσεις το βιβλίο, δεν έχουμε καιρό, απλώς σκέψου κάποιον καλό τίτλο....

Camilla, Bianca, Francesca, Violante, Laura, Isotta, Eleonora – ποιες από εσάς θα πάτε να δείτε αν είναι ευγενικός και αγαθός ο Θάνατος; Violante, θα ήθελα να πας εσύ, χωρίς όμως αυτό το κόκκινο στολίδι, το κρήδεμνον στα μαλλιά, σταλάζει σαν άδικο αίμα πάνω στον λαιμό σου, χωρίς εκείνο το δίκαιο κόκκινο περιδέραιο με τα ελάχιστα αστέρια...

Καθώς απομακρυνόταν απ’ τη βραχώδη ακτή της χώρας των Λωτοφάγων, ο Οδυσσέας έκλαψε, γιατί για πρώτη φορά κατάλαβε πως ήταν θηλαστικό, όπως κι οι θαλάσσιοι ελέφαντες στις Piedras Blancas....