«Ευλογητός ει κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου». Εντάξει. Ευλογητός θες να είσαι, να διεκδικείς τα θεϊκά σου δικαιώματα. Γούστο σου, καπέλο σου και μαγκιά σου. Με τα ανθρώπινα όμως, τι γίνεται; ...«ανάπαυσον, ο Θεός τον δούλον σου και κατέταξε αυτόν εν Παραδείσω, όπου χοροί των Αγίων Κύριε και οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως φωστήρες». Και καλά οι φωστήρες. Και καλά οι δίκαιοι. Να εκλάμψουν και να κατακλίσουν, αυτόν που οι παπάδες ονομάζουν Παράδεισο. Οι άδικοι όμως; Οι κακούργοι; Οι φονιάδες; Οι πολεμοχαρείς και αμετανόητοι; Αυτοί που έχουν μετατρέψει τη γη σε κόλαση, τι ταμπουρά βαράνε; ...«τον κεκοιμημένον δούλον σου ανάπαυσον, παρορών αυτού πάντα τα εγκλήματα». Στην ανάπαυση με βρίσκεις σύμφωνο. Πράγματι. Όταν παραγερνάμε, το σαρκίο μας γίνεται σαπάκι και μας βαραίνει. Τότε, το κορμί νοιώθει την αναγκαιότητα να ρίξει τις αιώνιες ξάπλες του. Όμως, να συγχωρεθούν και όλα μας τα εγκλήματα; Γιατί; Το θεωρείς σωστό, ένοχοι κα αθώοι να μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι;