Στον προορισμό

Μία Μητέρα, η Κόρη της και ένας θεατρικός Συγγραφέας είναι τα πρόσωπα του έργου· συν ένα κορίτσι, υπηρέτρια στην ουσία, που δεν μιλάει ποτέ στο έργο. Το έργο, χωρισμένο σε δύο μέρη, δεν είναι -ειδικά σε όλο σχεδόν το πρώτο του μέρος- παρά ένας ακατάσχετος μονόλογος της Μητέρας. Προορισμός υποτίθεται πως είναι ο σκοπός, το σημείο στο οποίο επιθυμεί κάποιος να φτάσει· έτσι λένε τα λεξικά τουλάχιστον. Η Μητέρα, όμως, του έργου, σαν να υποσκάπτει αυτή την αρχική σημασία της λέξης. «Κι εγώ / Κάθε χρόνο το ίδιο / Μόνο έναν Προορισμό έχω όλον τον χρόνο / το Κάτβικ» λέει η Μητέρα στην Κόρη, για να πει λίγο παρακάτω «…αλλά μόλις φτάσουμε στον Προορισμό μας / τα πάντα στραβώνουν». Και, εάν ληφθεί υπ’ όψιν όλο το κείμενο, πολύ πιθανό η Μητέρα να υπονοεί ότι Προορισμός μπορεί και να μην υπάρχει ή μπορεί να είναι ένα σημείο, ένας σκοπός που αδιάλειπτα μετατοπίζεται· κι ότι όλο αυτό μπορεί να έχει να κάνει με την αχόρταγη ανθρώπινη φύση.